Written by 
Volgens mij was mijn stiefdochter opgelucht toen haar jongere zusje de knip- en plakleeftijd had bereikt. Dan kon de jongste tenminste voor mijn cadeautje zorgen op moederdag en dan konden de oudste twee naar hun moeder, gewoon zoals het hoort. Het liefst vertrekken ze al de avond vóór moederdag anders kunnen ze natuurlijk geen fatsoenlijk ontbijt maken. En dat snap ik heel goed. Echt. Maar het is een raar met-de-neus-op-de-feiten-moment.
Posts by
Moederdag
Kind kwijt
Als ik ’s ochtends wakker word na een nacht diep slapen, moet ik eerst tellen hoeveel kinderen ik die dag heb. Sommige mensen worden wakker en weten even niet wat voor een dag het is, ik weet niet hoeveel kinderen ik in mijn huis heb. Als ik eenmaal geteld heb, weet ik ook welke dag het is…
De eerste schooldag
De dag dat ik de kinderen voor het eerst naar school bracht, zal ik niet snel vergeten. Mijn man moest die dag extra vroeg naar zijn werk en had lief aan mij gevraagd of ik de kinderen weg wilde brengen. Maar natuurlijk , geen probleem.
Stiefmoedercomplex
Het viel me ineens op bij de stiefmoeders die ik ken en ik betrap mezelf er ook wel eens op: wij menen het beter te weten. Beter dan de ouders in het andere huis.
Dan hoor ik: ‘De kinderen gaan bij hun moeder altijd te laat naar bed.’ Of: ‘Ze regelen daar nooit op tijd een verjaardagscadeautje voor een partijtje.’ En ook: ‘Staat dat kind weer zonder scheenbeschermers op het veld. Ze hebben weer luizen. Wallen onder hun ogen. Waarschijnlijk deze week geen fatsoenlijk stuk fruit van dicht bij gezien. Ze hebben daar allemaal een tv op hun kamer en zitten nooit meer samen aan de eettafel. Ze controleren het huiswerk daar niet voldoende. En ze poetsen amper hun tanden.’
Ik hoor nooit hoe leuk die kinderen het hebben gehad in het andere huis. Hoe lekker hun moeder gekookt heeft, of met de kinderen kan spelen, knutselen, lachen. Hoe komt dat toch, waarom weten wij het stiekem beter? Stiekem, want het commentaar is altijd op een roddel-fluistertoon.
Komt het door de onbevredigende situatie dat je met meerdere mensen tegelijkertijd kinderen aan het opvoeden bent en er dus altijd een deel van de opvoeding door je vingers glipt? Tijd waar je geen grip op hebt, een soort black box waar je ze instopt en weer uit terugkrijgt. Maar dat geldt dan andersom ook…
Misschien zit er een raar soort competitie-element verstopt in dat commentaar. Je partner en zijn ex zijn niet voor niets uit elkaar, jullie begrijpen elkaar beter, sluiten beter op elkaar aan, vormen één vloeiende lijn in de opvoeding en de ex staat daar buiten? En dan zijn de dingen die je liever niet ziet bij de kinderen een soort bevestiging van die stelling. Zie je nou wel…
Soms denk ik dat wij stiefmoeders nu eenmaal grossieren in de rust-, reinheid- en regelmaat-dingetjes, omdat we simpelweg niet uitblinken in de moederliefde. Niet dat wij niet van de kinderen houden, maar we kunnen natuurlijk nooit tippen aan de liefde tussen moeder en kind. De onvoorwaardelijkheid ervan, de verwendheid. Wij kunnen makkelijker de drie R’s in de lucht houden, en consequent en duidelijk blijven, ongehinderd als we zijn door het bloedlijntje. De relatie die wij met de kinderen hebben is op een andere manier heel waardevol en heeft veel te bieden, daar ben ik heilig van overtuigd.
Zolang het nodig is, zullen we mopperen op het andere huis, maar het is misschien nuttiger om te bedenken dat je zelf ook wel eens de boel laat versloffen en de tijd vergeet, omdat je zo leuk aan het spelen bent met de kinderen of omdat je zelf te druk met andere dingen bezig bent. Onze kinderen zijn de laatste tijd onder de indruk van het gezegde ‘je ziet wel de splinter in het oog van de ander, maar niet de balk in je eigen oog’. Het zal door de naderende pubertijd komen, maar ze gooien de spreuk te pas en te onpas over tafel in verhaspelde vorm. Goed bezig jongens!
foto (c): Dan Brady
Danielle
Danielle heeft drie kinderen: een stiefzoon en -dochter, van 12 en 10, en een dochtertje van 4. Ze werkt als eind- en beeldredacteur en geeft schrijftraining. In haar vrije uren runt ze met haar man en buren een café-restaurant. Ze blogt over alles wat met het stiefouderschap te maken heeft.
J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.
‘Het zijn jouw kinderen toch niet?’
Soms struikel ik over de gedachte of mijn stiefkinderen nou wel of niet mijn kinderen zijn. Het zijn óók mijn kinderen is meestal de conclusie en dat is ook zo, omdat ik van ze hou en voor ze zorg. Maar het is duidelijk dat ik daar als stiefmoeder mee worstel, heb geworsteld, zal worstelen. Ik doe dat niet alleen, mijn omgeving doet het ook en zodra iemand er een uitspraak over doet, word ik boos. Omdat mijn stiefmoederschap niet zomaar simpel in een uitspraak te vatten is.
Wisselen tussen twee huizen
Mijn stiefzoon heeft ineens een losse kies. Hij komt er min of meer tijdens het eten achter dat zijn kies nu dan toch echt los zit. Hij haalt de kies uit zijn mond en het ding verdwijnt in de portemonnee van mijn man. Mijn stiefzoon is 12 en die kies kan hem gestolen worden. Maar dat is weleens anders geweest.
Andere kinderen
Het is soms verwarrend om de kinderen in hun andere huis bezig te zien. Want ze gedragen zich anders in hun verschillende huizen. Er gelden andere regels, er heersen andere voorkeuren en er wordt anders op ze gereageerd. En dus zijn het andere kinderen. Soms hebben ze zelfs andere stemmetjes.
Spoedcursus
Ik zie het nu nog bij vriendinnen van mij die geen kinderen hebben: dat ze niet kunnen inschatten wat kinderen kunnen, willen en snappen. En dan schrik ik even, want zo was ik ook. Ik had geen flauw benul.
De andere vrouw
Het gaat er bij het stiefmoederen natuurlijk om dat er liefde en begrip groeit tussen de leden van het verse gezin. Dat is het eerste en belangrijkste, maar vervolgens bestaat er ook nog zoiets als de omgeving. Je krijgt, terwijl je zelf misschien nog hard aan het spartelen bent om een gezin te zijn, onherroepelijk te maken met de (ex)familie, de buurt, de school, ouders van vriendjes, ouders op zwemles en de sportclubs. En dat valt lang niet altijd mee.
Ingrijpen
Ik las laatst in een oude Esta dat sommige ouders het vervelend vinden als stiefouders met hun kinderen naar de kapper gaan. Ik las het letterlijk terwijl ik bij de kapper zat te wachten op mijn stiefdochter die een knipbeurt kreeg. Oh jee, nooit bij stil gestaan. ‘Doe maar niet te kort hoor’, roep ik snel naar de kapper en ik wuif bemoedigend naar mijn stiefdochter. Voor de zekerheid neem ik maar een foto van het knippen en ik mail hem naar haar moeder. Weet ze er vast van.
Recente reacties