J/M voor Ouders Blog » De ervaringsdeskundige

Wat ben ik toch onhandig

Madelief Wijdeveld — Thu, 03 Nov 2011 07:46:10 +0000

Ik ben samen met een vriendin, Denise, op een feest in Amsterdam. Wanneer het rond half vier ’s nachts tegen z’n eind loopt, besluiten we nog even een praatje te maken met twee jongens, die we buiten zien staan. Het gezicht van de blonde bevalt mij namelijk wel en ik ben benieuwd of zijn karakter overeen zal stemmen met z’n uiterlijk.

Denise en ik stellen ons voor. Zij doen hetzelfde; de blonde jongen heet Steve en zijn vriend heet Bert. Ik vraag op welke school ze zitten. Bert en Steve noemen allebei de naam van een school, maar wat Bert zegt, hoor ik niet. De naam die Steve zegt, versta ik ook niet letterlijk, maar ik gok op het Damstede, niet alleen omdat de naam die hij noemde hierop lijkt, maar ook omdat ik het iets voor hem vind om daar op school te zitten; ik vind hem daar wel passen. ‘Leuk,’ antwoord ik. ‘Ken je dan toevallig…’ Overmoedig begin ik allerlei namen te noemen van andere leerlingen van het Damstede, die ik zelf niet ken, maar misschien één of twee keer heb gezien. Ik wil mezelf doen voorkomen als iemand met een zeer groot sociaal netwerk. Steve schudt bij elk van de namen twijfelachtig z’n hoofd.

‘Gerrit dan?’ vraag ik wanhopig.

Nu kijkt Steve wel alsof de naam een belletje doet rinkelen. Hij stoot Bert aan. ‘Zij kent Ger!’

Dan schrik ik.

Ik ken Ger helemaal niet, heb ‘m slechts één keer ontmoet, en dat was ruim anderhalf jaar geleden. Ik word bang om door de mand te vallen.

‘Hoe heet die Gerrit van z’n achternaam?’ vraagt Steve.

Ik kijk naar de grond, terwijl ik mompel: ‘Janszen’ – doodsbang dat Steve zal uitroepen: ‘Dat meen je niet! Hij is mijn beste vriend!’ en dan vervolgens zal vragen hoe ik hem ken – wat ik niet doe.

‘Nee, dat is niet onze Gerrit,’ zegt Bert, en zijn stem klinkt verveeld. ‘Gerrit Janszen ken ik ook,’ zegt Steve, maar erg overtuigend klinkt het niet. Het klinkt alsof hij hem nauwelijks beter kent dan ik.

‘Dan ken jij ook weinig mensen op het Damstede,’ merk ik op.

‘Dat klopt,’ antwoordt Steve. ‘Ik ken vrijwel niemand die op die school zit.’

‘Maar wie van jullie zit er dan op het Damstede?’ vraag ik verward.

‘Geen van beiden,’ antwoordt Bert. ‘Steve zit op het Barleaus en ik op het Vossius.’

Damstede… dat lijkt niet eens op ‘Barlaeus’!

‘Maar als jij op het Vossius zit,’ wend ik me tot Bert, ‘ken je Jonathan dan misschien?’ ‘Welke Jonathan?’

‘De roodharige Jonathan!’

‘Ja, die ken ik wel…’ Er is iets met de manier waarop Bert tegen me praat, ik bespeur iets van minachting in z’n stem.

‘Hij is aardig, toch?’

‘Ja, die is wel aardig…’

Jonathan is een jongen die ik ook maar één keer heb ontmoet. Op Pinkpop. Ik wil hem wel graag nog een keer zien.

‘En ken je Darcy dan misschien ook?’ vraag ik.

‘Ja, die ken ik ook wel…’

‘Ik hoor van heel veel mensen dat zij bekend staat als een grote slettenbak.’ Ik kan mezelf wel voor m’n kop slaan voor die stompzinnige opmerking. Waar ik nu doodsbang voor ben, gebeurt gelukkig niet; Bert zegt niet: ‘Zij is mijn vriendinnetje.’ Hij geeft me zelfs gelijk.

Nadat we dit moeizame gesprek nog een paar minuten voort hebben gezet, nemen we afscheid van elkaar.

Later blijkt dat Jonathan een goede vriend van Bert is. Gelukkig heb ik niks onaardigs of onwaars over hem gezegd.

Madelief Wijdeveld (16),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (5), Hannah (8) en Roos (14). Zit in de zesde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo¹n klaslokaal en daarbuiten.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.

Waar is de anonimiteit gebleven

Madelief Wijdeveld — Fri, 28 Oct 2011 08:07:28 +0000

Ik ben met Anna in haar favoriete café ‘The Minds’. Ze komt daar graag, omdat de sfeer er heel goed is en de mensen erg gezellig.

Zodra we binnen zijn, knoopt Anna een gesprek aan met een jongen van rond de 18. Noch Anna noch ik hebben deze jongen ooit eerder gezien, maar dat is nu juist het unieke aan The Minds; hier kun je je zonder schroom aan elke wildvreemde voorstellen.

Ik ga bij Anna en de vreemde jongen staan. Hij stelt zich voor als Erik. Ik vraag, gewoontegetrouw, op welke school hij zit.

‘Ik kom net van het Carthesius af,’ antwoordt hij.

‘Heb je je eindexamen gehaald?’ Ik verkeer in de veronderstelling dat ik een open deur intrap.

Erik schudt echter zijn hoofd. ‘Nee, ik hield het er gewoon niet meer vol. Ik ben blijven zitten en nu zit ik op het Joke Smit.’

‘Wat vond je dan zo verschrikkelijk aan het Carthesius?’ vraagt Anna.

‘Gewoon, de mensen die erop zaten. Tijdens de Romereis hebben ze in het glas van…’

‘…Karel gespuugd!’ vul ik verbijsterd aan. ‘Dertien keer. En toen heeft-ie ook dertien keer gekotst.’

‘Hoe weet jíj dat nou weer?’ vraagt Erik met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Toevallig zit er één iemand op mijn school, die eerst op het Carthesius zat,’ antwoord ik. ‘Ik spreek hem bijna nooit, maar dat heeft-ie me een keer verteld. Dat verhaal gaat toch over de Romereis van twee jaar geleden?’

‘Klopt,’ antwoordt Erik, ‘maar het blijft een mooi verhaal. En het illustreert wel wat voor tuig er op het Carthesius zit. Dat neemt niet weg dat die Karel een regelrechte autist was. Het is niet moeilijk om vrienden te krijgen op het Carthesius. Dat gaat ongeveer zo: “Hé, mag ik met jullie chillen?” “Nee, ga weg!” “Maar ik heb roze koeken…” “Nou, oké dan.”’

Erik haalt zijn portemonnee tevoorschijn en wil naar de bar lopen om iets te bestellen, maar ik houd hem tegen. Mijn oog is op zijn identiteitsbewijs gevallen en zijn achternaam is Tagini. Niet een erg veelvoorkomende achternaam in Nederland en ik ken toevallig nog een Amsterdammer die zo heet.

‘Ben jij toevallig familie van ene Simon?’ vraag ik aan Erik. Deze kijkt me even stomverbaasd aan.

‘Ja! Da’s m’n neef. Hoe ken jij hem nou weer?!’

‘Zijn ouders zijn goede vrienden van mijn opa en oma, en mijn oom woont boven de familie Tagini.’

Soms heb ik het gevoel dat de wereld te klein is. Iedereen lijkt elkaar te kennen.

De anonimiteit, die ik altijd zo kon waarderen in de grote stad, is langzamerhand aan het wegebben. Amsterdam is een dorp. Wat ik hierboven beschrijf is slechts een van de vele voorbeelden die ik kan opnoemen. Al mijn leeftijdsgenoten zijn verbonden door een gigantisch sociaal netwerk. Mijn vriendinnen en ik maken er een spel van om na te gaan hoeveel handdrukken (oftewel gedeelde vrienden of kennissen) iedereen van elkaar verwijderd is. De meesten van onze kennissen zijn met drie of minder handdrukken aan elkaar te linken.

Dubstep-feesten

Madelief Wijdeveld — Thu, 01 Sep 2011 07:20:42 +0000

Onder tieners steekt een nieuwe rage de kop op: dubstep en drum ’n bass. Dit zijn twee nieuwe, vergelijkbare muziekgenres, die gekenmerkt worden door een snelle, steeds duidelijker hoorbare baslijn, een hoog tempo, een melodie bestaande uit elektronische tonen en het totale ontbreken van echte instrumenten.

Bij deze muziek hoort ook een bepaalde manier van dansen, die ik zo duidelijk mogelijk zal proberen te beschrijven: men danst over het algemeen met gebogen rug en maakt op- en neerwaartse bewegingen met dan weer de linker- dan weer de rechterhand. Ondertussen doet men net alsof de linkerhand met een touwtje verbonden is aan de rechtervoet en omgekeerd. Elke keer als de linkerhand omhoog gaat, gaat de rechtervoet dus mee. Ondertussen maakt men met het hoofd bewegingen die doen denken aan een duif: de nek beweegt ritmisch van voor naar achter, in het tempo van de muziek.

Deze dansbewegingen lukken niet meer helemaal als de danser of danseres te veel drank tot zich heeft genomen. Overmatige consumptie van alcohol is dan ook niet gebruikelijk op dubstep-feesten. Het overgrote deel van de feestgangers zoekt zijn genot elders: in de pillen. Het is geen vooroordeel om te denken dat de meeste aanwezigen op een dubstep-feest stijf staan van de xtc. Ik heb de afgelopen tijd veel mensen ontmoet die fan zijn van dubstep en die vaak te vinden zijn op dat soort feesten. Ze hebben me allemaal verteld dat ze niet meer zouden weten hoe ze zich daar moesten vermaken, als ze niet in het bezit waren van hun pilletjes. En juist om die reden hebben ze me allemaal sterk afgeraden om ook pillen te gaan slikken: ‘Feesten worden daarna zó saai zonder…’

Als tiener kan het een positief effect hebben op je status als je zegt dat je van dubstep houdt. Je klasgenoten zullen er dan vanuit gaan dat je tevens vaak op dat soort feesten te vinden bent en dus een interessant uitgaansleven hebt.

Een voordeel van dubstep en drum ’n bass boven bijvoorbeeld hardrock is dat je – om jezelf een fan van dubstep te noemen – verder totaal niet in het bezit hoeft te zijn van enige achtergrondinformatie over de muziek. Niemand zal je vragen naar een bekende dubstep-artiest. Je hoeft geen grote namen te kennen. Je hoeft zelfs niet te weten welke artiesten er werden gedraaid op het laatste feest waar jij te vinden was; niemand zal verwachten dat je dat nog weet, aangezien ze ervan uitgaan dat je toen toch aan het trippen was door de xtc.

Popfestival

Madelief Wijdeveld — Wed, 06 Jul 2011 07:00:15 +0000

Met mijn vriendinnen Sarah, Lilly en Kathy ben ik op Pinkpop. Dit festival kenmerkt zich door een grote verscheidenheid aan bezoekers.

Het is er erg vol, maar de sfeer is goed. Na een tijdje krijgen we gezelschap. Drie jongemannen van rond de 21 jaar en een meisje, dat ik rond de 19 schat, komen op ons af. Eén van de jongens probeert een gesprek met ons aan te knopen. Op normale doordeweekse dagen stellen mijn vriendinnen en ik ons over het algemeen behoorlijk gesloten op tegenover vreemden, maar omdat we op een festival zijn, maken we een uitzondering.

Het gesprek gaat over koetjes en kalfjes. Zij vragen ons waar we vandaan komen. Amsterdam, antwoorden wij. Zij komen uit een dorpje in de buurt van Middelburg. De jongen die ons het eerst heeft benaderd, stelt zich voor als Kevin. Zijn vriend heet Bart. De derde jongen en het meisje zijn een paar meter verderop gaan staan. We kunnen ze nog wel zien. Ze zijn aan het zoenen.

Wanneer ik naar de andere twee jongens kijk, zie ik dat Bart Kevin probeert te zoenen. Kevin kijkt gegeneerd naar mij en mijn vriendinnen. Hij draait zijn hoofd een beetje bij Bart vandaan, zodat diens kus op Kevins wang belandt. Sarah, Lilly, Kathy en ik kijken ernaar. We zien hoe Bart een nieuwe poging doet, die opnieuw halfzacht door Kevin wordt afgeweerd. Kevin loopt weer op ons af – op de voet gevolgd door Bart.

‘Hebben jij en Bart iets met elkaar?’ vraag ik aan Kevin.

‘Vind je mij er soms gay uitzien?’ vraag hij en hij lacht hard.

‘Nee,’ antwoord ik, ‘maar jullie zoenen steeds bijna met elkaar.’

‘Laat me je iets uitleggen,’ zegt Kevin – bíjna op een serieuze manier. ‘Wat wij zijn… dat is niet homo. Dat heet bromo. Dat betekent, dat je gewoon hetero bent, maar toch liefde koestert voor je bro’s, voor je homies. Voor je vrienden,’ zegt hij wanneer hij mijn vragende blik ziet, ‘maar níet voor andere jongens!’

We kunnen ons gesprek helaas niet voortzetten, omdat Bart er weer tussenkomt en Kevin aan z’n pols een stukje naar achteren trekt om hem alsnog op zijn mond te zoenen.

De derde vriend en het meisje zijn weer bij ons komen staan en ze gedragen zich niet meer handtastelijk. Ik vraag het meisje hoe ze heet: Denise. ‘Is dat je vriend?’ vraag ik, naar de derde man gebarend.

‘Ja,’ antwoordt ze met een grote glimlach.
‘Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?’ vraag ik.

‘Op vakantie in Tsjechië,’ antwoordt ze. ‘Ik was daar op vakantie, met de zus van zijn ex. Hij was er op vakantie met zijn ex. Ik heb tijdens die vakantie met de zus van zijn ex gezoend. Gewoon voor de grap. Toen kwamen we hem tegen en ik was meteen verliefd op hem. Toen heb ik met hem gezoend. Toen heb ik de rest van de vakantie bij hem geslapen. Bleek later dat die zus van z’n ex helemaal verliefd op mij was. Terwijl die zoen gewoon voor de lol was. Mijn vriend heeft ook wel ’s voor de grap met Kevin en Bart gezoend. Gewoon voor de grap! Leuk toch?’

Heel leuk. Desondanks gaan mijn vriendinnen en ik vervolgens ergens anders staan dansen.

Na niet al te lang komen er weer mensen op ons af: drie jongens, die er heel jong uitzien. Ze zeggen dat ze Mark, Bas en Daan heten en uit Breda komen en alledrie 16 zijn. Dat laatste geloven we niet; wij denken 14. Ze halen hun ID’s te voorschijn. Dan blijkt dat de jongen die zich heeft voorgesteld als Daan, eigenlijk Jan heet. Hij legt het uit: ‘Er loopt hier iemand rond die me in elkaar wil slaan. Ik ben met z’n vriendin naar bed geweest en hij is woedend. Daarom geef ik steeds een valse naam op.’

‘Jan heeft zichzelf getatoeëerd!’ roept Mark ineens. ‘Laat het ze ’s zien!’ roept hij tegen Jan.
Deze stroopt de mouw van z’n T-shirt omhoog. Eerst zien we het niet, omdat het zoeken is tussen de littekens, die hij daar heeft. Uiteindelijk wijst Mark ons op drie zwarte puntjes.

‘Hoe doe je dat?’ vraag ik walgend. ‘Doop je gewoon een naald in de inkt en begin je te prikken?’

Jan knikt. ‘Zo moet het ongeveer. Maar ik ga jou niet vertellen hoe je het precies moet doen, want ik ben bang dat je het dan ook gaat proberen.’

‘Mijn moeder heeft accupunctuurnaalden. Daarmee kan het een stuk minder pijnlijk,’ zegt Bas trots.

Madelief Wijdeveld (15),
Woont in Amsterdam als dochter van twee jonge ouders en grote zus van Emma (4), Hannah (6) en Roos (13). Zit in de vijfde klas van het vwo en heeft dus volop ervaring met kinderen. Vindt dat ouders recht hebben op een globaal overzicht van wat hun puber uitvoert in zo’n klaslokaal en daarbuiten.

Rome Deel 2: Conversatie

Madelief Wijdeveld — Wed, 08 Jun 2011 08:06:35 +0000

Twee weken geleden was ik op studiereis in Rome met alle gymnasiasten van de vijfde klas van het Montessori Lyceum. Helaas zat daar maar één echt goede vriendin bij: Marieke.

De rest van onze vriendinnen doet geen Latijn of Grieks en beschouwt die vakken als een afschuwelijke tijdverspilling.

Mijn vriendinnen en ik verkeren vaak in de gemakzuchtige veronderstelling dat iedereen stom is behalve wij. Daarom brengen we normaal gesproken zoveel mogelijk tijd door met elkaar en zo min mogelijk met de rest van de school. In Rome konden we dit allicht niet volhouden; je brengt tijdens een schoolreis die meerdere dagen duurt uiteraard meer tijd door met je klasgenoten dan je gewend bent tijdens normale schoolweken. Dit vergt enige aanpassing.

We liepen vaak een uur lang met de hele groep door Rome, van het ene museum naar het andere. Gedurende zo’n pittige wandeling liepen Marieke en ik allicht steeds naast elkaar – één vriendin die meegaat is een stuk beter dan helemaal geen vriendin – en praatten we over dingen waar vriendinnen het over hebben. Wat we normaal gesproken niet gewend zijn, is dat ‘buitenstaanders’ om de paar minuten proberen in te vallen – liever zeg ik: in te bréken – in zo’n conversatie.

Zo hadden Marieke en ik het eens over een liefdesrelatie van één van onze vriendinnen, die vroegtijdig op de klippen gelopen was. ‘… maar dát had ze ook wel van tevoren kunnen inzien,’ sloot ik een korte monoloog af. Toen ik opzij keek, schrok ik omdat Elize, een uitbundig meisje dat Marieke en ik niet zo goed kennen, naast me was gaan lopen.

‘Wat? Wat had wie wel van tevoren kunnen inzien?’ vroeg ze geïnteresseerd.

Marieke en ik keken elkaar een beetje ongemakkelijk aan. Toen antwoordde ik: ‘We hebben het erover dat liefde blind maakt.’

‘Dat klopt!’ Riep Elize. ‘Zo heb ik zelf een vriendin…’ Ze begon te vertellen hoe erg de liefde ooit een goede vriendin van haar verblind had.

Af en toe hadden Marieke en ik een beetje behoefte aan privavy, maar die was gedurende de hele week ver te zoeken. Elize was erg te spreken over Marieke en bleef het liefst de hele dag naast haar lopen.

Later liepen Marieke en ik weer met z’n tweeën, maar niet voor lang. ‘Ik ben nu al knetterbruin geworden,’ zei Marieke trots.

‘Ik moet daarbij echt denken aan knetterpoep!’ Daar was Elize weer. ‘Je weet wel: knetterpoep, spetterpoep.’

‘Ja,’ verzuchtte ik. ‘Gadverdamme.’

‘Ik zeg nooit meer knetterbruin,’ zegt Marieke verschrikt. ‘Ik schaam me dood.’

‘Wie is er dood?’ vroeg Benjamin, een jongen met wie noch Marieke noch ik ooit een woord had gewisseld.

Op een gegeven moment werd het Marieke en mij iets te veel. Tijdens de lunchpauze bij de Najadenfontein zijn we met z’n tweeën even ontsnapt aan de bemoeienissen van onze klasgenoten.

We stonden op en liepen weg van de groep. ‘Waar gaan jullie heen?’ riep Elize verbaasd. ‘Naar de wc!’ riep ik terug.

‘Waar dan?’ vroeg Elize, op een toon die deed vermoeden dat ze ons wel degelijk verdacht van het ontduiken van haar gezelschap. Ik antwoordde niet meer.

Het laatste halfuurtje van onze lunchpauze brachten Marieke en ik door bij een andere fontein, waar geen lastige kinderen naar onze gesprekken konden luisteren.

Toen we terugkwamen stond Elize ons al op te wachten. ‘Zo Madelief, heb jij last van racekak ofzo?’ vroeg ze. ‘Wat duurde er zo lang?’

‘Het is goed met je,’ antwoordde ik vermoeid.

Achter me hoorde ik duidelijk het commentaar van een paar jongens: ‘Wat zei ze?’ vroeg er één. ‘Ze zei volgens mij: “Het is goed met je,”’ antwoordde Benjamin. ‘Wat is dat nou weer voor een raar antwoord…?’

Rome: Deel 1: het verblijf

Madelief Wijdeveld — Tue, 24 May 2011 08:46:20 +0000

Ik ben gisteravond teruggekomen van de veelbesproken Rome-reis, waar we al vanaf de eerste klas naar hebben uitgekeken. Ik zit op een lyceum, niet op een gymnasium. Het aantal leerlingen dat poogde een gymnasiumdiploma te behalen is sinds de eerste van zo’n twintig leerlingen per klas teruggedreven tot twintig in totaal, uit zeven klassen.

Weken voordat we daadwerkelijk zouden vertrekken zijn we goed ingelicht over ons komende verblijf in Rome. Ik moet achteraf zeggen dat onze lerares daar geen woord over heeft gelogen, maar ze heeft ook geen woord te veel gezegd. Over het eten heeft ze het volgende verteld: ‘’s Avonds krijgen jullie als voorgerecht pasta met een simpele saus. Als hoofdgerecht dan een stukje vlees of vis of, voor de vegetariërs, gegrilde groenten, met een salade. Als toetje krijgen jullie bijvoorbeeld een fruitsalade, of een ijsje.’

Dit was dan ook precies wat we de gehele week hebben gegeten. De pasta was helaas wel hard en vaak koud. Al dente heette dat volgens de Latijn-lerares; dat hoorde zo. Als hoofdgerecht stond er kip in paneermeel op het menu en voor de vegetariërs een plak gebakken mozzarella. De salade, die we erbij kregen bevatte enkel stukjes sla, die naar de structuur te oordelen dichtbij de stronk van de slakrop hadden gezeten. Als toetje kregen we ieder een appel. De appels werden geserveerd in grote glazen bakken, die tot de rand vol stonden met water.

Niet iedereen was te spreken over onze maaltijden. Gelukkig zijn er overal in Rome ijswinkels waar we onze honger konden stillen. Ik heb nog nooit zoveel ijsjes gegeten. Zo’n achttien bolletjes heb ik weggewerkt de afgelopen zes dagen. Ik ben gelukkig niet tonnetje-rond teruggekomen, aangezien ik ook nog nooit zoveel kilometers op een dag heb gelopen. Er moest veel cultuur gezien worden, dus dat betekende: minstens drie musea en twee fora op één dag bezoeken. Ook op het vele lopen had de lerares ons zo goed mogelijk voorbereid. Drie weken voor vertrek heeft ze ons verzocht goede wandelschoenen te kopen en die vooral goed in te lopen. En aan de leerlingen die van zichzelf wisten dat ze snel blaren kregen, werd verzocht om daar zalf of pleisters voor mee te nemen.

Onze verwachtingen over deze reis waren heel hoog. Het enige waar we niet op hadden durven hopen was veel vrije tijd. De lerares had ons namelijk op het hart gedrukt dat we praktisch geen tijd voor onszelf zouden krijgen: er moesten overdag veel musea bezocht worden, ’s avonds moesten we met z’n allen eten en daarna zouden we waarschijnlijk zo moe zijn dat we het liefste meteen ons bed in zouden duiken.

De leerlingen die niet mee zouden gaan naar Rome hebben aanzienlijk veel pogingen gedaan om onze hoop op een goede reis aan diggelen te slaan. Zo verkondigde een meisje uit mijn mentorklas stellig: ‘Ik heb een vriendin, die vorig jaar naar Rome is geweest en die zei dat het alleen maar heeft geregend. En ze zei ook dat je een vast programma had van negen uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds. Oftewel: helemaal geen tijd voor jezelf.’

Het heeft echter geen dag geregend tijdens ons verblijf. Wat betreft onze dagindeling: om zeven uur ’s ochtend werd er op de deur van onze hotelkamer gebonsd door de leraren. Om half acht was er ontbijt en om half negen vertrokken we uit het hotel. Gedurende de ochtend bezochten we dan één of twee musea en tussen twaalf en één was er lunchpauze op het Capitool of in een mooi park. Daarna stonden er nog twee bezienswaardigheden op het programma. Elke dag was ons programma voor vieren afgerond. Tussen vier en half acht kregen we vervolgens vrije tijd in de prachtige binnenstad van Rome.

Na het niet zo smakelijke avondeten kregen we opnieuw de tijd om te doen wat we zelf wilden. We liepen dan eerst met de groep naar de Trevi-fontein, waar het na achten ’s avonds heel gezellig en druk wordt. Om kwart over tien spraken we weer af voor de fontein.

Het was een heerlijke week – misschien werd dit gevoel zelfs versterkt omdat de niet-gymnasiasten gewoon naar school moesten. Ik kan niet wachten met iedereen jaloers maken.

Filosofie

Madelief Wijdeveld — Thu, 28 Apr 2011 14:29:32 +0000

Veel van mijn familieleden zie ik slechts op feesten en partijen. Het is nog wel eens moeilijk om op een geschikt gespreksonderwerp te komen, als je elkaar maar zo weinig ziet. Gelukkig weten alle ooms en tantes hoe oud ik ben en in welke klas ik zit. Een vraag die ik vaak moet beantwoorden is: ‘En, weet je al wat je later wil gaan doen?’ Ja, dat weet ik: studeren.

Ik weet sinds kort precies wat de drie studies die tot verkort vooral mijn interesse hadden, inhouden. Op de open dag van de UvA ben ik bij psychologie, literatuurwetenschap en wijsbegeerte gaan kijken. Dit waren de enige drie uit het aanbod die mijn speciale belangstelling hadden. Iets in de bèta-sector gaat het sowieso niet worden voor mij, niks technisch dus. Iets historisch waarschijnlijk ook niet, want geschiedenis is nooit mijn beste of favoriete vak geweest. Noch waren aardrijkskunde of economie dat. Door middel van uitsluiten ben ik dus uiteindelijk tot deze drie studies gekomen. Franse literatuur had er eventueel ook nog tussen gepast, ware het niet dat die open dag al vol zat toen ik me wilde inschrijven via de website van de UvA.

Bij psychologie zaten we in een volle collegezaal, waar we toegesproken werden door een hoogleraar. Ik ben er vol goede moed naartoe gegaan. De spreker wist mij echter niet te inspireren met zijn verhaal. Ik had het gevoel dat hij meerdere keren zijn eigen draad kwijtraakte en niet meer wist waarom hij aan die veelbelovende anekdote was begonnen. Ik had er meer van verwacht dan ik uiteindelijk kreeg.

Bij literatuurwetenschap zaten we met een man of vijftien in een klein lokaal, waar we werden toegesproken door een leraar in Engelse taal en cultuur. Zijn vak kon bij meerdere studies gekozen worden en hij begon zijn praatje aan ons zo: ‘Dag dames en heren, mijn baas vertelde me dat ik dit keer de open dag moest doen. Mijn collega hoort hier ook te zijn, maar die is zoals altijd, te laat. Eerlijk gezegd snap ik niet waarom iemand literatuurwetenschap zou willen studeren, maar goed, jullie zitten hier allemaal, dus ik zal er alsnog wat over vertellen.’

Al met al sprak de lezing van filosofie me het meest aan. Hier was echter niet zoveel voor nodig, gezien de kwaliteit van de vorige twee lezingen.

Bij deze lezing zaten we in een middelgrote zaal, waar een lerares ons vluchtig inwijdde in de ideeën van Friedrich Nietzsche. Soms werd ze onderbroken door een fanatieke scholier, die graag een Socratisch gesprek met haar aan wilde gaan. Hier was echter geen tijd voor. Toen de lerares klaar was met haar powerpoint kwam er een student naar voren, die ons inlichtte over het studentenleven op zich en het studentenleven der filosofiestudenten in het bijzonder.

Er ging een hand omhoog en iemand die ik niet zag, vroeg aan de student: ‘Wat ben je van plan te gaan doen, als je klaar bent met je studie? Wat wil je worden? Ik bedoel, wat kún je nou helemaal met filosofie?’ De student grinnikte zenuwachtig en reageerde: ‘Oh, jij bent bang dat je met deze studie later geen goede baan kunt krijgen. Nou rustig maar, negentig procent van alle filosofiestudenten komt goed terecht.’
‘In de lerarensector?’ riep iemand, die zichzelf heel bijdehand vond.
‘Tja,’ knikte de student. ‘Zo’n vijftig procent zal later inderdaad iets in het onderwijs gaan doen.’

Ik had mijn vader meegenomen naar deze lezing en na afloop was hij helemaal enhousiast. Hij wilde niks liever dan dat ik meteen besloot om deze studie te gaan doen. Ik stelde voorzichtig dat ik het in ieder geval de interessantste lezing van vandaag vond.

Eigenlijk lijkt het me geweldig om filosofie te gaan studeren.

Lekker dicht bij huis. Ik zal wel zien wat voor kansen en avonturen die keus met zich meebrengt.

Niet eten

Madelief Wijdeveld — Thu, 24 Mar 2011 10:58:45 +0000

Alle meisjes om me heen beginnen en stoppen aan de lopende band met diëten. De dunste stokjes uit de klas klagen dat ze een te dikke kont hebben, dat ze meer aan sport zouden moeten doen – wat overigens ook zo is: de meesten sporten namelijk helemaal nooit – dat ze gisteravond weer veel te veel hebben gegeten en dat ze van plan zijn om elke avond driehonderd sit-ups te gaan doen. Lichaam en gewicht zijn een veel voorkomend gespreksonderwerp onder tienermeisjes. En dat kan ik, omdat ik zelf een meisje ben, niet negeren.

‘Het gaat zó goed met m’n nieuwe dieet,’ hoorde ik een luidruchtig meisje uit mijn klas laatst tegen een vriendin zeggen.

‘Ben je op dieet dan?’ was diens reactie. ‘Sinds wanneer?’

‘Nou, ik merkte de hele week al dat ik gezonder bezig was dan anders. Gewoon onbewust. En toen nam ik me gisteravond voor om een tijdje niet meer te snoepen.’

‘Goed idee! Ik wil ook weer wat gezonder aan gaan doen.’

‘Ik ben ook bezig met buikspieroefeningen, moet je ook doen! En we kunnen naar de sportschool gaan.’

‘Leuk! Daar kom je de meest gespierde jongens tegen!’

Twee dagen later kon ik met eigen ogen constateren dat die twee er toch maar van hadden afgezien.

Sommige meisjes pakken het extremer aan als ze besluiten om op dieet te gaan. Zo hoorde ik achter mij in de klas een sprietmager meisje laatst tegen haar vriendin praten: ‘Ik ben van plan om twee maanden lang – tot aan de meivakantie – alleen nog maar het avondeten te eten. Lunch en ontbijt sla ik over. Overdag mag ik alleen fruit.’

De volgende dag ging ik weer voor die meisjes zitten om te peilen hoe het ervoor stond met het afschuwelijke dieet.

‘Het kost me de laatste tijd zoveel moeite om me te concentreren, ik merk toch wel dat ik minder eet.’

‘Je eet ook veel te weinig, lief! En je bent al zo dun!’

‘Nee, ik móet afvallen voor de meivakantie! Anders kan ik geen bikini aan.’

‘Onzin, je bent superslank.’

‘Ik heb nu wel het probleem dat al mijn broeken te wijd zijn geworden! Ik moet een riem gaan dragen, maar die ben ik kwijt.’

Hun conversatie op dag drie verliep zo: ‘Weet je, ik stond gisteren in mijn kamer en toen begonnen mijn knieën ineens te knikken en ik had echt het gevoel dat ik flauw ging vallen. Toen ben ik maar snel op mijn bed neergeploft, anders was ik misschien met mijn hoofd tegen de muur geknald.’

‘Dat komt door dat extreme dieet van jou. Hou er toch mee op!’

‘Dat heb ik ook besloten, ik ga nu weer normaal eten.’

‘Wat heb je daar? Mag ik ook?’

‘Ketchup-chips, shhht, onopvallend; straks ziet de lerares het!’

Natuurlijk gedragen niet alle meisjes zich wat eten betreft zo obsessief. Je hebt ze ook van het gezelliger soort; degenen met wie ik het goed kan vinden en die dus van lekker en veel eten houden. Tevens zitten er verschillende meisjes in mijn klas die veel aan sport doen en zich dus een stuk minder zorgen hoeven te maken over of ze te veel of te vet eten.

Ik moet toegeven dat ik zelf ook wel eens geprobeerd heb om minder te eten. Niks absurds, gewoon: ’s ochtends één boterham, ’s middags vier en het avondeten. Tussendoor at ik dan elke dag twee stuks fruit. Dit hoort genoeg te zijn. Het is wat een niet-sportend mens op een dag behoort te eten. Toch werd ik na een week al gek van de honger. Ik zal gedurende mijn hele middelbareschool-carrière mijn maagwand wel dusdanig hebben uitgerekt dat ik niet meer genoeg heb aan de normale hoeveelheid voedsel op een dag. De zakken snoep, chocola, pakken koek, bakken ijs, die er bij mij de afgelopen jaren doorheen zijn gegaan… ik schaam me behoorlijk.

Ik heb nu echter aan mezelf beloofd om nooit meer bewust minder te eten. Als het onbewust gaat is dat fijn, maar ‘op een dieet gaan’ werkt niet. Zodra ik mijn eetpatroon niet meer volhield, barstte ik namelijk uit in vreetpartijen, zodat ik al mijn verloren kilo’s met rente terug heb gewonnen.

Sporten zou de ideale oplossing zijn. Helaas mis ik daar dan weer de conditie en wilskracht voor.

Verliefd zijn schijnt te helpen. Door de ‘vlinders’ neemt je hongergevoel af. Dat kan ik u van alle afslankmethodes dan nog het sterkst aanraden.

Intimiteit

Madelief Wijdeveld — Tue, 22 Feb 2011 07:27:34 +0000

In de studiezaal stappen twee meisjes op me af. Met één van hen, Kathy, heb ik drie jaar in de klas gezeten. Ze was altijd heel aardig en is dat bij mijn weten nog steeds. Helaas spreken we elkaar nu nauwelijks meer. Misschien is ze veranderd.

Ik heb een voorgevoel waarom Kathy me nu ineens wil spreken. Het andere meisje is Luna: degene die er destijds voor heeft gezorgd dat mijn ouders erachter kwamen dat ik niet bij Chris aan het logeren was, zoals afgesproken, maar in plaats daarvan bier zat te drinken in het Amsterdamse bos.

Luna doet het woord: ‘Madelief, ik – wij hoorden iets over jou…’ Het zal ook ’s niet. ‘…dat jij vrijdag, voor de Stadsschouwburg… met een meisje gegaan bent.’
In normaal Nederlands vertaal je ‘met iemand gaan’ als ‘met iemand zoenen’.

Afgelopen vrijdag zijn we met de hele vijfde klas naar het stuk van de 5-vwo drama-klas gaan kijken. Luna en Kathy speelden beiden een rol in dat toneelstuk. Ik heb er erg van genoten.

Ik wacht even tot ik antwoord. Dan zeg ik kalm: ‘Nee, dat is niet waar, maar ik vond het stuk heel mooi.’

‘Echt niet?’

‘Echt niet. Dat zou ik zelf wel moeten weten, toch?’

‘Maar dat hoorde ik toch echt.’

Ik voel niet de geringste behoefte om erachter te komen van wíe Kathy dat dan heeft gehoord. ‘Voortaan zou ik je bronnen wat beter checken,’ zeg ik koel.

‘Ja, daarom vraag ik het nu aan jou. Maar het is dus niet zo?’

‘Nee.’

Echt niet. Het enige meisje dat voor deze verdenkingen in aanmerking zou komen, stond er bovendien naast toen Luna en Kathy me aanschoten. Zij en drie andere vriendinnen stonden ruim binnen gehoorsafstand. Beleefdheid of nadenkendheid is niet de sterkste kant van tieners.

Dit meisje heet Linda en aangezien ons groepje tamelijk laat aankwam bij de schouwburg konden we in de zaal geen vijf vrije stoelen op een rijtje vinden. Zodoende is Linda bij mij op schoot gaan zitten en zo hebben we gedurende het hele stuk gezeten.

Nou kan ik me voorstellen dat hier misverstanden over zijn ontstaan. Stel: Linda draait zich -op mijn schoot – even om, om tegen mij fluisterend commentaar op het stuk te leveren, dan kan dit er, voor iemand die aan de andere kant van de toneelzaal zit, uitzien als een intieme houding. Om deze vermoedens vervolgens de hele school door te sturen, als ware het de waarheid, vind ik niet nodig.

Ja, ik geef toe: we hebben misschien niet allebei met onze armen over elkaar naar het stuk zitten kijken. Want zowel Linda als ik zijn knuffelig aangelegd. Een stuk knuffeliger dan de rest van onze vriendinnen, die het houden bij sporadisch kietelen, (hard) in iemands schouder bijten en zo nu en dan een afscheidsknuffel.

Als ík een lief meisje op mijn schoot heb, wil ik echter mijn armen om haar middel slaan en met mijn wang tegen haar rug leunen. Niet omdat ik een viezerik ben of omdat ik verliefd ben op dat meisje, maar omdat ik mijn hele leven lang liefdevol en met veel intimiteit ben behandeld door mijn familie.

Jaren lang gaven mensen op school me het gevoel dat dat vies, of op z’n minst ongezond was. Nee, meisjes hielden zich altijd liever aan de bagagedrager vast dan aan mij. Waarom? Zomaar. Een meisje dat een meisje op schoot neemt? Gadverdamme! Nee, dan een jongen die een meisje met haar kont op z’n kruis zet: dat is lekker! Snap je, Madelief? Zo werkt het en niet anders.

Gelukkig zijn de meesten van mijn leeftijdsgenoten deze preutsheid nu ontgroeid en heb ik een meisje gevonden dat ook knuffelig is.

Helaas gunnen sommige klasgenootjes mij deze intimiteit niet en proberen ze me in een hokje te wringen. Ze laten me nog de keus: wil je als een pot gezien worden of als een hetero? Als je voor het laatste kiest, mag je nooit meer met meisjes knuffelen, want dat hoort niet.

Ik wil graag kunnen kiezen met wie ik knuffel. Bovendien wil ik niet dat een meisje uit mijn oude klas alleen maar op me afstapt om een roddel over mij bevestigd te krijgen.

Gelukkig accepteren mijn vriendinnen mijn neigingen tot knuffelen wel en – hoewel ze er niet altijd van gediend zijn – voelen ze zich niet ‘onveilig’ in mijn buurt.

Het slaapfeestje

Madelief Wijdeveld — Thu, 17 Feb 2011 10:12:51 +0000

Eindelijk arriveren we in het huis van Claudia. Ze viert vandaag haar zestiende verjaardag. We zijn met een stuk of acht meisjes en het is heel gezellig. Na twee uur muurklimmen en een uur fietsen naar Abcoude zijn we behoorlijk moe en uitgehongerd.We hebben alleen nog maar taart gehad en dat was vanmiddag.

Als we het huis binnengaan is een gigantische verzameling foto’s het eerste wat we zien. Geen van ons is al eerder in Claudia’s huis geweest, omdat ze net nieuw is op school. Elke muur hangt vol met lijstjes. Het zijn voornamelijk trouwfoto’s van Claudia’s ouders. Geen van ons heeft haar ouders ooit in het echt gezien. Ze waren niet mee met het muurklimmen, omdat ze moesten werken. Het valt me bij elke foto op hoe groot Claudia’s moeder is. Misschien is het gezichtsbedrog, omdat haar vader niet zo groot is. In dat geval valt het me bij elke foto op hoe klein en mager Claudia’s vader is. De grootste foto is een foto van haar moeder in haar witte jurk op een schommel, die geduwd wordt door Claudia’s kleine vader. Er hangen ook foto’s van Claudia en een ander, iets kleiner meisje. ‘Ik wist niet dat je een zusje had, Claudia,’ merkt Sarah op. ‘Je hebt het nooit over haar.’

‘Dat komt,’ antwoordt Claudia, ‘omdat ze heel vervelend is. Ze zit nu ook op haar kamer… Stomme dingen te doen.’ En daarmee is de kwestie afgesloten.

Dan gaan we een film kijken. Claudia’s ouders hebben aan ons gedacht: er staat doe-het-zelf-popcorn op de keukentafel.

Het is heel gezellig; iedereen zit in de woonkamer naar de film te kijken. Ik heb hem al gezien, maar dat is een detail. De film is afgelopen en haar ouders komen thuis. We moeten naar boven, naar Claudia’s kamer, omdat het al laat is.

Boven rollen we onze slaapzakken uit, doen onze pyjama’s aan en gaan op onze matjes liggen. Claudia’s vader komt naar boven om te zeggen dat we nu moeten gaan slapen, omdat zijn vrouw en hij ook gaan slapen. Hij doet het licht uit.

De meeste meisjes zijn meteen stil, maar ik kan nog niet slapen. Ineens heb ik het gevoel dat ik nog wel twee uur muur zou kunnen klimmen. Ik tast naast me, daar ligt Sarah. Ik prik haar in haar zij.

‘Kan jij ook niet slapen?’ vraagt ze.

‘Nee, ik ben nog lang niet moe en ik heb honger.’ Sarah zegt even niks, maar ik zie dat ze in haar tas aan het zoeken is. ‘Door telepathie wist ik dat we eten nodig zouden hebben,’ zegt ze trots, ‘dus heb ik After Eight meegenomen.’

Ik voel me heel opgelucht; niks is naarder dan in slaap proberen te vallen met te weinig eten in je maag.

‘Hé, jongens, jullie moeten nu echt stil zijn,’ horen we Claudia zeggen vanuit de andere hoek van de kamer. ‘Mama en papa slapen hier recht boven en in het plafond zitten verwarmingsbuizen die heel erg galmen; je hoort alles.’

Sarah heeft ons snoep gevonden, maar durft het niet open te maken. After Eight is niet het handigste eten als je stilletjes moet zijn; elk chocolaatje zit apart verpakt. Ik sta op en gebaar dat Sarah moet blijven liggen. Ik pak het doosje chocola en ga naar de wc. Na even zoeken heb ik de juiste deur te pakken. Op de wc maak ik zoveel mogelijk chocolaatjes open, zodat we in de slaapkamer – met de galmende verwarmingsbuizen – zo min mogelijk hoeven te kraken.

Als ik uit de wc kom, krijg ik de schrik van mijn leven: daar staat Claudia’s vader in z’n onderbroek. Ik sta als verstijfd met het doosje After Eight in m’n hand.

‘Het is al best laat, hè?’ zegt hij nadat hij me van top tot teen heeft bekeken.

‘Ja,’ knik ik.

‘Misschien kunnen jullie beter gaan slapen.’

Ik knik opnieuw en verdwijn Claudia’s kamer in. Ik kruip in mijn slaapzak en gooi een paar uitgepakte chocolaatjes naar Sarah, die meteen begint te eten. Ik bedenk dat het voor haar ook wel handig is om te weten waar de wc is. ‘De wc…’ begin ik, maar verder kom ik niet, want de deur vliegt open en Claudia’s moeder staat in de deuropening. Dat de deurpost tamelijk klein is, maakt haar verschijning behoorlijk overweldigend en zelfs een beetje eng.

‘Is het nou afgelopen, jongens?!’ roept ze. ‘Ik wil dat jullie stoppen! Ga slapen!’

Op slag is iedereen wakker. Zo ook Claudia, die haar moeder weet te sussen: ‘Ja, mam, sorry, zij konden nog niet slapen. Zij weten niet hoe gehorig het hier is. We houden nu op, sorry!’

Als Claudia’s moeder weg is, voel ik mijn hart bonzen.

Grappig, denk ik. Dan voel je je op je zestiende al zo groot, maar zodra de moeder van een vriendin tegen je begint te schreeuwen, wordt die droom ruw verstoord.