Je kind heeft moeite met rekenen en natuurlijk ga je hem helpen. Goed? Nee, nee, nee! Blijf van het rekenboek af, werp het schrift ver weg! Want ouders die hun kind bijstaan bij het rekenonderwijs richten meer kwaad dan goed aan, blijkt uit recent onderzoek. Ze zijn niet bekend met de nieuwe rekenmethoden en laten hun kind in verwarring achter als ze de rekenkennis van dertig jaar geleden willen overbrengen.
Berichten met categorie De Vaderrevolutie
Rekenen, lezen en vriendjes
Voorpret
Decemberstress
Tot vreugde van mijn dochter hebben we in onze familie weer een gelovige. Neefje Sam (2) gelooft in Sinterklaas en dus stoppen we met surprises en gedichten. Dit keer geen geknutsel en geplak, geen moeizame zinnen die eindigen op ‘Sint’ en ‘begint’, ‘denken’ en ‘schenken’. Nee, het wordt weer gewoon gebonk op de voordeur, een grote zak cadeautjes en een gehandschoende hand die
pepernoten naar binnen gooit.
Aandachtig Opvoeden
Te Consequent
‘Pas op jongens, er komt een stemmingswisseling aan!’ Deze zomer moest ik een ongekende dosis prednison tot me nemen om een slepende oogontsteking onder de knie te krijgen. Het is een paardenmiddel met een enorme hoeveelheid bijwerkingen, waarvan ik er eentje – die stemmingswisseling – dankbaar ge(mis)bruikt heb.
Multiculti Kaaskop
Als Geert Wilders kinderen had gehad, was hij dan minder radicaal geworden? Je zou het bijna gaan denken, als je de uitkomsten van het grote J/M Opvoedonderzoek 2011 ziet. Daar waar politici bij voortduring roepen dat de multiculturele samenleving is mislukt, erkennen ouders dat deze juist bepalend zal zijn voor het toekomstige geluk van hun kinderen.
X Factor Ouders
‘Jullie haten me gewoon!’ De eerste keer dat mijn dochter dit riep, schrokken we enorm. Ik weet niet eens meer waarover het conflict ging, het kan een iPhone zijn geweest die ze niet kreeg, of een logeerpartijtje dat niet te combineren viel met de gezinsactiviteiten, maar het verbod viel duidelijk niet in goede aarde.
Allemaal dorpsbewoners
‘Wil je een plakje worst?’ Dat vraagt de slager nooit aan mijn kinderen, want hij weet dat ze allebei vegetariër zijn. De aardappelboer informeert daarentegen regelmatig naar hun sportprestaties en bij Joop van de groente krijgen ze nog steeds een gratis banaan. ‘Kijk eens, hoe groot je daarmee wordt!’ wijst hij dan naar mijn 15-jarige zoon van 1.92 m. ‘Als baby at hij al mijn bananen.’
4 mei – Joodse kinderen & huisgenoten
I. Aappel – H. Aussen – M. Aussen – L, Blitz….
Bij voetbalclub WVHEDW in Amsterdam vindt op 4 mei altijd een indrukwekkende dodenherdenking plaats. Op het monument van de twee van origine joodse clubs Wilhelmina Vooruit en Hortus Eendracht Doet Winnen staan de namen van ruim tweehonderd leden die in de oorlog zijn omgebracht. Als die een voor een worden voorgelezen, lopen elke keer de rillingen over mijn rug. De Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging zijn inmiddels voor de meeste mensen abstracte begrippen geworden, de bescheiden ceremonie bij het monument maakt ze persoonlijk. Zeker omdat de leeftijden op het moment van overlijden ook worden voorgelezen: 13, 15, 17 jaar… Kinderen die naar school gingen en op een sportclub zaten – zo’n beetje het leven van mijn kinderen leidden – werden afgevoerd en vermoord vanwege een waanidee.
Tempobeurs voor ouders
Ben ik een opfokouder? Mijn zoon hoeft daarover geen seconde te twijfelen. ‘Natuurlijk ben je dat!’ antwoordt hij uit de grond van zijn hart. Deze week heeft hij proefwerkweek en inderdaad weten we precies wanneer hij welk vak heeft. Dus als hij ’s avonds lekker achter de computer zit te kijken naar zes verschillende Amerikaanse honkbalwedstrijden en tegelijk een spelletje speelt op mijn iPhone, krijgt hij voortdurend bezorgde vragen van zowel zijn vader als moeder. Heb je wel genoeg gedaan? Moet je niet nog even je wiskunde doornemen? Zal ik je toch nog even overhoren?

