J/M voor Ouders Blog » De Vaderrevolutie

Rekenen, lezen en vriendjes

Evert de Vos — Wed, 18 Jan 2012 08:15:56 +0000

Je kind heeft moeite met rekenen en natuurlijk ga je hem helpen. Goed? Nee, nee, nee! Blijf van het rekenboek af, werp het schrift ver weg! Want ouders die hun kind bijstaan bij het rekenonderwijs richten meer kwaad dan goed aan, blijkt uit recent onderzoek. Ze zijn niet bekend met de nieuwe rekenmethoden en laten hun kind in verwarring achter als ze de rekenkennis van dertig jaar geleden willen overbrengen.

Vraag voor de grap eens aan je kind om twee getallen door elkaar te delen; onze bekende staartdeling is in rook opgelost. Taal is een heel ander verhaal, daar kun je als ouder niet genoeg aandacht aan schenken. Kinderen die bij lezen en schrijven steun van thuis krijgen, doen het op school veel beter, was de conclusie van weer een ander onderzoek. Dus ook al ben je vaak veel te moe, dat half uurtje voorlezen elke avond blijft vaste prik (zie hiervoor onze tips in het februarinummer van J/M).

En verbeter je automatisch de spreekfouten van je kind? De boek in het boek, groter als in groter dan? Ga daar zeker mee door (mijn kinderen werden er gek van, maar maken nu inderdaad minder fouten).

Kinderen, ouders en de wisselwerking tussen die twee zijn de laatste tijd voortdurend onderwerp van onderzoek. De aanbevelingen vliegen om je oren. Zo blijken kinderen ook slimmer te worden door veel te sporten. De hersens krijgen meer zuurstof en de discipline van een teamsport bevordert de schoolprestaties.

Als je alle raadgevingen zou opvolgen, wordt opvoeden een wetenschappelijk verantwoorde
dagtaak. Is het niet beter om alle raadgevingen te vervangen door één stelregel: kijk en luister goed naar je kind? Dan kies je samen een sport die bij hem of haar past, met het effect dat ze langer blijven sporten. En kijk je ook nog naar de vriendschappen van je kind, dan weet je of hij lekker in zijn vel zit. En wedden? Over een paar maanden komt er een onderzoek dat kinderen met goede
vriendschappen het beter doen op school.

PS. Nog geen vakantiebestemming voor de komende zomer gekozen? Kijk dan zeker even op onze nieuwe site www.gezinopvakantie.nl. Daar staan nu tientallen vakanties die voor gezinnen heel geschikt zijn. Van campings in Frankrijk tot een rondreis in de Verenigde Staten.

Evert de Vos
http://twitter.com/evertdev
Evert de Vos is hoofdredacteur van J/M voor Ouders. Hij woont samen met Christa en zijn kinderen Tijmen (13) en Mhina (11). Wekelijks blogt hij over het moderne vaderschap.

J/M is een informatief, journalistiek maandblad met een uitgebreide website vol achtergrondinformatie voor ouders van 4- tot 16-jarigen. J/M richt zich op alle aspecten van het ouderschap. Niet belerend, maar praktisch, toegankelijk en betrokken. De redactie informeert ouders helder en deskundig over de vele beslissingen die bij het opvoeden gemaakt moeten worden.

Voorpret

Evert de Vos — Wed, 21 Dec 2011 08:00:31 +0000

Hoe lang krijgen we hem nog mee? Langzaam maar zeker is dat ook in mijn gezin een actuele kwestie. Waarbij ‘hem’ op onze puber slaat en met ‘mee’ de zomervakantie bedoeld wordt.

Gezinnen hebben specifieke vakantiewensen. Met kleine kinderen ben je al blij als je zelf af en toe rustig een boek kunt lezen. Op oudere leeftijd is het juist leuk om met z’n allen actief bezig te zijn, totdat de wegen zich weer scheiden en ze misschien nog wel met je meerijden naar Frankrijk of Italië, maar daarna volstrekt hun eigen gang gaan (in ieder geval tot het geld op is).

Vakanties zijn in het huidige drukke leven een hoogtepunt in het gezinsleven. Eindelijk tijd voor elkaar, geen geren in de ochtend om iedereen op tijd naar school en werk te krijgen, geen gemopper in de avond om de drietrapsraket douchen-tandenpoetsen-naar bed op tijd te laten starten.

Gezinnen kiezen hun vakantiebestemming zorgvuldig, want alles moet wel goed passen als we eindelijk tijd hebben voor elkaar. Daarom brengt J/M al enige jaren in het januarinummer de vakantiespecial, met reizen die we zelf hebben gemaakt en van harte kunnen aanbevelen. Zo kan een pretpark best leuk zijn (PortAventura), zeker als het vlakbij Barcelona ligt, weet Noorwegen nog steeds te verrassen en vallen zand en kamelen reuze mee als je dat combineert met Jordanië. Zelf had ik met het hele gezin een heerlijk verblijf op de Azoren. We zagen walvissen en werden met z’n allen verliefd op deze authentieke eilandengroep.

Met deze J/M kan de vakantievoorpret beginnen. De keuze van een bestemming kan op zich al een pedagogisch moment veroorzaken. Rekening houden met ieders wensen, grenzen en gevoeligheden, samen tot een besluit komen; het lijkt heel erg op het model dat in ons coververhaal wordt bepleit om regels in het gezin vast te stellen. Misschien is het zelfs handig om alles in één sessie te regelen: voortaan zonder gezeur om negen uur naar bed, géén mobieltjes bij het avondeten en we gaan komende zomer naar…

PS 1: Vanaf nu is www.gezinopvakantie.nl live. Onze nieuwe site met meer reportages en aanbiedingen van reizen die heel geschikt zijn voor gezinnen.
PS 2: Ook nieuw: kijk op www.jmouders.nl/ﬁlmpjes voor de covershoot en de straatvraag

Decemberstress

Evert de Vos — Wed, 23 Nov 2011 07:41:08 +0000

Tot vreugde van mijn dochter hebben we in onze familie weer een gelovige. Neefje Sam (2) gelooft in Sinterklaas en dus stoppen we met surprises en gedichten. Dit keer geen geknutsel en geplak, geen moeizame zinnen die eindigen op ‘Sint’ en ‘begint’, ‘denken’ en ‘schenken’. Nee, het wordt weer gewoon gebonk op de voordeur, een grote zak cadeautjes en een gehandschoende hand die
pepernoten naar binnen gooit.

Kinderen zijn oerconservatief, ze willen het liefst alles net zo doen zoals het vroeger ging. De angst die ooit in Nederland bestond dat de Goedheiligman vervangen zou worden door de Coca Cola-baardmans van de Noordpool, was dan ook volstrekt onterecht. De speciale journaals en Sint-vervolgseries buitelen ook dit jaar over elkaar heen. In de strijd om de jonge kijkertjes – en uiteindelijk de speelgoed-adverteerders – krijgen schimmel, Piet en Klaas enorme aandacht. Als je kind al niet gestrest is, dan wordt hij het wel van alle media-aandacht voor 5 december.

Zo loopt in menig gezin de spanning in deze maand ﬂink op. Bij de kinderen, maar zeker ook bij de ouders. Naar welke opa en oma gaan we op eerste kerstdag? Wat doen we op de tweede? Wie krijgt wat en hoeveel mag dat kosten? Uit eten of koken we zelf en wat maken we dan: traditioneel konijn of hert, of een keer vegetarisch – in het kader van de goede voornemens. En last but not least: hoe houden we de kinderen rustig tijdens het kerstdiner? (Tips in het decembernummer). Talloze vragen waarover ruzie of in ieder geval stress kan ontstaan; het is niet voor niets dat scheidingsadvocaten begin januari overuren draaien.

De survivaltips in het nieuwe nummer van J/M zijn bedoeld voor zowel decemberhaters als degenen die al het hele jaar naar de feestmaand uitkijken. Voor atheïsten en gelovigen, voor ruziemakers en vredestichters. Soms is de oplossing makkelijker dan je dacht. Vraag bijvoorbeeld of opa na het voorgerecht een spannend verhaal wil vertellen. Grote kans dat het hoofdgerecht er dan ook bij de kinderen zonder mankeren ingaat.

En mijn persoonlijke tip voor zo’n druilige, hangerige, vrije dag in december? Zo eentje waarop de kinderen elkaar voortdurend in de haren vliegen? Pak suiker, boter, eieren en bakmeel en ga samen aan de cupcakes. In het nieuwe nummer van J/M staat een perfect recept voor een winterse variant.

Aandachtig Opvoeden

Evert de Vos — Mon, 17 Oct 2011 09:37:57 +0000

‘Kijk eens uit je doppen, lul!’ In mijn vrije tijd ben ik scheidsrechter bij wedstrijden van mijn zoon of dochter. Niet omdat ik dat nou zo leuk vind, maar omdat er niemand anders is.

De SIRE-campagne van de afgelopen maanden over ouderlijk wangedrag langs de lijn schetst geen overdreven beeld, constateer ik elke keer weer. Je krijgt last van plaatsvervangende schaamte als je ouders tekeer hoort gaan. Tegen de scheidsrechter, tegen de coach, tegen hun eigen kind. Vorige maand nog, zag ik een meisje van nog geen 13 haar wijsvinger op haar lippen leggen. ‘Hou je mond nou eens,’ riep ze in wanhoop naar haar vader.

Het schaamrood stijgt ook plaatsvervangend naar mijn kaken bij lezing van het Dutch National Food Consumption Survey. Volgens dit rapport eet slechts 2 procent van de kinderen de aanbevolen hoeveelheid groenten. De rest eet minder dan 150 gram groenten per dag. Bij fruit ligt het iets gunstiger, maar toch haalt de overgrote meerderheid nooit de aanbevolen twee stuks per dag. Hoe moeilijk kan het zijn? Ouders moeten toch veel beter kunnen! Je neemt je gewoon voor om nooit meer te schelden langs de lijn, de scheidsrechter te laten scheidsen, de coach te laten coachen, je kind te laten spelen. De jonge sporters voelen zich veilig
op het veld, dat scheelt dan ook weer een dure overheidscampagne.

Je koopt een blender en pureert dagelijks een handvol fruit – zo raak je ook nog die appels met een vlekje kwijt – en het vitaminegebrek is opgelost. Je gaat naar de markt en koopt voor een prikkie groente voor een week – een pond boontjes
was vorige week 1,50 euro – en je kind heeft later een stuk minder kans op hart- en vaatziekten.

We hebben het te druk, nemen de stress van het werk mee naar huis, en het resultaat is dat de basiswaarden van het opvoeden – een veilige omgeving en gezond voedsel – in het gedrang komen.

Daarom in het nieuwe nummer van J/M niet alleen veel aandacht voor gezond eten, maar ook voor rust in het gezin. Artikelen over hoe kinderen en met name ook ouders rustiger kunnen worden. Door bijvoorbeeld bij een training Mindfulness tien minuten een rozijn te bestuderen. Het klikt belachelijk, maar het blijkt een effectieve oefening te zijn in aandachtig leven – en uiteindelijk ook in aandachtig opvoeden.

Te Consequent

Evert de Vos — Wed, 21 Sep 2011 07:14:50 +0000

‘Pas op jongens, er komt een stemmingswisseling aan!’ Deze zomer moest ik een ongekende dosis prednison tot me nemen om een slepende oogontsteking onder de knie te krijgen. Het is een paardenmiddel met een enorme hoeveelheid bijwerkingen, waarvan ik er eentje – die stemmingswisseling – dankbaar ge(mis)bruikt heb.

Op momenten dat de vakantieverveling toesloeg en de kinderen voortdurend aan elkaar plukten, hoefde ik maar met een klein glimlachje het woord ‘stemmingswisseling’ te laten vallen en ze gingen braaf een boek zitten lezen. Om vijf minuten later weer te beginnen, dat dan weer wel…

En op één van de momenten dat ik echt uit mijn slof schoot, vroeg mijn dochter lieftallig: ‘Komt dit nu door je medicijnen?’ Waarbij ze er geheel aan voorbijging dat ik vóór de intrede van de medicatie toch ook al regelmatig ﬂ ink boos kon worden.

Perfecte ouders, die bestaan eenvoudigweg niet. We worden boos, reageren soms bot, kiezen voor onszelf of stellen te veel eisen. Kinderen moeten leren omgaan met onze imperfectie. Ons coververhaal van deze maand onderscheidt acht typen moeders – maar dat geldt ongetwijfeld ook voor vaders. Zo is daar ondermeer de consequente moeder, de hartelijke, de georganiseerde en de gevoelige.

Allemaal stuk voor stuk mooie eigenschappen, die echter ook ieder hun eigen valkuil blijken te hebben. Als je te gevoelig bent bijvoorbeeld, bestaat de kans dat je kind geen behoefte meer heeft om buiten het gezin intieme relaties aan te gaan – uiteindelijk toch ook een bron van geluk. De georganiseerde moeder op haar beurt, die het gezin als een bedrijf leidt, geeft vaak te weinig echte aandacht en warmte.

Ook alsmaar consequent zijn, kent nadelen. Kinderen ervaren het gezin weliswaar als een thuishaven, maar of ze ooit leren zelfstandig een besluit te nemen… Martin Šimek, de oude vader (62) met zoontjes van 5 en 7, zegt het mooi in De opvoedregels van deze maand: ‘Consequent zijn klinkt heel logisch. Maar het leven is niet logisch. En logica bij kinderen is helemaal ver te zoeken.’

PS. Zet vast in je agenda: van 10 tot 17 oktober wordt de Week van de Opvoeding georganiseerd. Op tientallen plekken in Nederland vinden activiteiten voor ouders plaats. J/M is een van de initiatiefnemers van deze week. Meer info: www.weekvandeopvoeding.nl

Multiculti Kaaskop

jmouders — Wed, 24 Aug 2011 07:30:32 +0000

Als Geert Wilders kinderen had gehad, was hij dan minder radicaal geworden? Je zou het bijna gaan denken, als je de uitkomsten van het grote J/M Opvoedonderzoek 2011 ziet. Daar waar politici bij voortduring roepen dat de multiculturele samenleving is mislukt, erkennen ouders dat deze juist bepalend zal zijn voor het toekomstige geluk van hun kinderen.

Nederland heeft meer aan kinderen die met meerdere culturen kunnen omgaan, zegt 77 procent van de ondervraagde vaders en moeders. Een meerderheid vindt het ook geen punt als hun kind met een allochtoon vriendje of vriendinnetje thuiskomt. En een juf met een hoofddoek is voor 55 procent geen bezwaar.

Zijn deze ouders naïeve wereldverbeteraars? Kinderen van de jaren zestig die hun land zo spoedig mogelijk willen overdragen aan de islam? Nee, natuurlijk niet. Ook zij hebben angsten en bezwaren. Zo woont 80 procent het liefst in een witte buurt, waar de kinderen naar een witte school kunnen gaan. Een meerderheid maakt zich zorgen om de toekomst van hun witte kind in een gekleurde samenleving. Het ís ook een moeilijke opgave: hoe leer je een kind dat het tolerant moet zijn en tegelijk niet alles moet pikken?

Ouders zijn geen ideologische fan van de multiculturele samenleving, ze zijn realisten: dit is de wereld waarin hun kinderen opgroeien. Het hebben van kinderen geeft vaak een bredere blik. Ali, Can en Jonathan. Hadasha, Lilo, Trischa en Mare, ik heb ze leren kennen via mijn kinderen. Zeven verschillende culturele achtergronden, een stuk of vijf verschillende geloven, maar voor hen maakt het niets uit. Ze spelen samen, maken samen opdrachten voor school. Jongeren die wat willen bereiken in het leven ontmoet je nu eenmaal gemakkelijker als je zelf ook kinderen hebt. En dat geeft hoop voor de toekomst!

Zie ook www.jmouders.nl/onderzoek

PS. Zet vast in je agenda: van 10 tot 17 oktober wordt de Week van de Opvoeding georganiseerd.
Op tientallen plekken in Nederland vinden activiteiten voor ouders plaats. J/M is een van de
initiatiefnemers van deze week. Meer info: www.weekvandeopvoeding.nl

X Factor Ouders

Evert de Vos — Mon, 20 Jun 2011 10:07:15 +0000

‘Jullie haten me gewoon!’ De eerste keer dat mijn dochter dit riep, schrokken we enorm. Ik weet niet eens meer waarover het conflict ging, het kan een iPhone zijn geweest die ze niet kreeg, of een logeerpartijtje dat niet te combineren viel met de gezinsactiviteiten, maar het verbod viel duidelijk niet in goede aarde.

‘Jullie haten me gewoon!’ Zo’n uitroep snijdt door je ouderziel en zorgt ook voor enorme twijfel: we zijn dol op haar, hoe kan ze dit nu zeggen? Mopperen we te veel? Tonen we te weinig waardering? Doen we het dan helemaal fout? Ik kon haar erupties pas na een paar keer relativeren. ‘Natuurlijk haten wij je, je bent ook een stom kind!’ Verbaasd keek ze me aan en haar lach brak door. Een ﬂinke knuffel bezegelde het nieuwe begrip.

Vaak gaat opvoeden vanzelf. Jij bent een X factor ouder en je kinderen lijken wel engeltjes. In redelijke rust reilt en zeilt het gezin. Maar af en toe, meestal op onverwachte momenten, moet je aan de bak om driftbuien, puberemoties, onderlinge ruzies of tegenvallende schoolprestaties in goede banen te leiden. Dan is opvoeden echt werken.

Omgekeerd kan het echter ook: je wilt gaan opvoeden en dan hoeft het helemaal niet. Zo kwam mijn zoon thuis met een 4 op zijn rapport voor wiskunde. Natuurlijk was dat aanleiding tot een stevig gesprek. Want wiskunde is een stapelvak. Kennis die nu ontbreekt, heb je volgend jaar weer nodig en dan snap je er helemaal geen snars meer van. Bijles was wat ons betreft de oplossing en tot onze grote verbazing bleef heftig verzet uit.

Opgewekt ﬁetst hij er nu naartoe en hij komt nog opgewekter terug. Eindelijk een leraar die wel tijd
voor hem heeft en het wel goed uitlegt. Een onverwacht opvoedsucces, dat we best mogen vieren. Maar ook weer niet te uitbundig, want dan lijken we op zo’n verschrikkelijk, jaloersmakend perfect gezinnetje.

PS. Onder de J/M-lezers zitten geweldige schrijvers. Op onze oproep om verhalen over de X factor van
ouders in te sturen, kwamen tientallen reacties. De 11 mooiste inzendingen vind je in het juli-augustus nummer dat vanaf 23 juni in de winkel ligt.

Allemaal dorpsbewoners

Evert de Vos — Tue, 17 May 2011 07:26:07 +0000

‘Wil je een plakje worst?’ Dat vraagt de slager nooit aan mijn kinderen, want hij weet dat ze allebei vegetariër zijn. De aardappelboer informeert daarentegen regelmatig naar hun sportprestaties en bij Joop van de groente krijgen ze nog steeds een gratis banaan. ‘Kijk eens, hoe groot je daarmee wordt!’ wijst hij dan naar mijn 15-jarige zoon van 1.92 m. ‘Als baby at hij al mijn bananen.’

Ik woon in de stad, maar ervaar de geruststellende vertrouwdheid van een dorp. Niet alleen de buurtwinkeliers, maar ook de buren, de ouders van de basisschool en zelfs straatmuzikant Jojo; allemaal tonen ze een vorm van belangstelling voor het wel en wee van mijn gezin. Ik voel me daardoor in mijn wijk veilig en op mijn gemak.

In het juninummer van J/M hebben we onderzocht wat de beste steden en dorpen zijn om je kind in op te voeden. Alle voor ouders belangrijke gegevens werden boven tafel gehaald. Criminaliteitscijfers, verkeersveiligheid, kwaliteit van school en kinderopvang, sociale samenhang, om er een paar te noemen. Vervolgens zijn we zelf bij de best scorende plaatsen gaan kijken, we spraken met J/M lezers, en wat blijkt? We blijven allemaal dorpsbewoners. We zoeken een veilige en vertrouwde omgeving voor onze kinderen en die vinden we zowel in kleine gemeenten als in de prettige buurten van een grote stad.

Zeker vertrouwd, maar ook vernieuwd, moet het nieuwe nummer van J/M aanvoelen. We blijven natuurlijk het blad voor en door ouders, het blad dat je raakt, met informatie waar je echt iets aan hebt. Maar de verpakking is danig veranderd. Oude rubrieken werden aangescherpt, nieuwe toegevoegd. Rob van Vuure, voormalig hoofdredacteur van Margriet en Libelle, doet voortaan als nieuwe columnist verslag van de grote veranderingen in het leven van zijn zoon en aanstaand brugpieper David (12).

Ik ben erg benieuwd wat jullie, de lezers, van alle veranderingen vinden. Wat bevalt goed? Wat minder? Mail me en ik zal iedereen antwoorden. Want één kernwaarde staat bij ons bovenaan: we nemen ouders serieus.

4 mei – Joodse kinderen & huisgenoten

Evert de Vos — Tue, 03 May 2011 13:09:57 +0000

I. Aappel – H. Aussen – M. Aussen – L, Blitz….

Bij voetbalclub WVHEDW in Amsterdam vindt op 4 mei altijd een indrukwekkende dodenherdenking plaats. Op het monument van de twee van origine joodse clubs Wilhelmina Vooruit en Hortus Eendracht Doet Winnen staan de namen van ruim tweehonderd leden die in de oorlog zijn omgebracht. Als die een voor een worden voorgelezen, lopen elke keer de rillingen over mijn rug. De Tweede Wereldoorlog en de jodenvervolging zijn inmiddels voor de meeste mensen abstracte begrippen geworden, de bescheiden ceremonie bij het monument maakt ze persoonlijk. Zeker omdat de leeftijden op het moment van overlijden ook worden voorgelezen: 13, 15, 17 jaar… Kinderen die naar school gingen en op een sportclub zaten – zo’n beetje het leven van mijn kinderen leidden – werden afgevoerd en vermoord vanwege een waanidee.

S. Mossel – M. Meeter – L. Pach – E. Pashter

Op dezelfde manier ontroert het project Joodse huizen. Op 21.662 adressen woonden circa 61.700 Joodse Amsterdammers die in de Tweede Wereldoorlog zijn vermoord. Op www.joodsmonument.nl kun je nagaan of dit in jouw huis het geval was. Zo woonde in mijn huis Mendel Leib Hartmann, geboren op 10 juli 1887, overleden op 3 september 1943 in Auschwitz. Over zijn leven is weinig bekend. Waarom kwam hij van Polen naar Nederland? Waarschijnlijk vluchtte hij voor de nazi’s en dacht hij in Amsterdam veiligheid te vinden. Die ontmoette hij niet, de liefde wel. Hij was coupeur van beroep en zal op zijn werk dameshoedenmaker Vogelina Frankfort ontmoet hebben. Ze trouwden op 3 december 1941. Hun geluk duurde nog geen twee jaar, want ook Vogelina overleed op 3 september 1943 in Auschwitz. Het Yad Vashem in Jeruzalem heeft nog wel een foto van Vogelina.

N. Vleeschdrager – M. de Vriend – G. Walvisch – D. Zendijk

Het project Joodse huizen heeft dezelfde functie als de namen op het monument van WVHEDW. Door te herdenken blijft de nagedachtenis levend. Mensen zijn pas echt dood als niemand meer aan ze denkt. Daarom heb ik ook nog even het huis van mijn buren aangeklikt. Want daar woonden op drie etages joodse Amsterdammers. Op de beletage diamantbewerker Joseph Vleeschdrager, overleden op 14 september 1942 in Auschwitz – en misschien wel familie van N. Vleeschdrager op het monument. Op de huis-etage verbleef fabrikant Kurt Abraham en zijn vrouw Käthe Gutkind. Allebei gevlucht uit Polen en daar in Auschwitz op 7 juli 1944 omgebracht.
Op twee hoog woonden twee echtparen: de kelner Jacobus Frenk, die net als ik van Rotterdam naar Amsterdam verhuisde, en zijn vrouw Marianne van Hasselt hadden de ene helft van de etage. Zij overleden op 4 juni 1943 in Sobibor, 22 en 20 jaar oud.
Op de andere kant zaten reiziger David van Hasselt en Leentje Hoepelman, die ook in Sobibor maar dan op 2 april 1943 werden vermoord.

Op 4 mei herdenk ik Mendel, Vogelina. Joseph, Kurt, Käthe, Jacobus, Marianne, David, Leentje en de voetballers van WVHEDW.

Tempobeurs voor ouders

jmouders — Wed, 20 Apr 2011 07:02:38 +0000

Ben ik een opfokouder? Mijn zoon hoeft daarover geen seconde te twijfelen. ‘Natuurlijk ben je dat!’ antwoordt hij uit de grond van zijn hart. Deze week heeft hij proefwerkweek en inderdaad weten we precies wanneer hij welk vak heeft. Dus als hij ’s avonds lekker achter de computer zit te kijken naar zes verschillende Amerikaanse honkbalwedstrijden en tegelijk een spelletje speelt op mijn iPhone, krijgt hij voortdurend bezorgde vragen van zowel zijn vader als moeder. Heb je wel genoeg gedaan? Moet je niet nog even je wiskunde doornemen? Zal ik je toch nog even overhoren?

Een week die volgens zoonlief vooral had moeten bestaan uit lekker chillen en af en toe naar school gaan voor een toets, wordt zo grondig verpest door enorm zeurende ouders.

Maken we ons te druk? Laten we ons opfokken door Cito-toetsen, tempobeurzen en boetes voor langstudeerders? Misschien wel. Maar ouders proberen hun kinderen ook voor te bereiden op een maatschappij die steeds meer prestatiegericht is en steeds minder rare strapatsen tolereert.

Vooral jongens kunnen een regelmatig zetje in de rug goed gebruiken, blijkt uit tal van wetenschappelijk onderzoek. Want voor plannen en zelfdiscipline zijn hun hersens nog niet helemaal toegerust. De vraag is echter hoe we dat doen.

Welk leiderschapsmodel dient als voorbeeld voor ons ouderschap? De overenthousiaste sportcoach die voortdurend roept: ‘Je kunt het!’ Of toch meer de sergeant-majoor die de bevelen met barse stem de lucht inslingert? Je moet bijna een managementcursus gedaan hebben om te kunnen opvoeden.

PS. De meivakantie komt eraan en sommige basisscholen hebben zelfs ook nog vakantie in juni. Allemaal dagen waarop je met het hele gezin eropuit kan. In de J/M Kidsgids hebben we de 125 leukste zomeruitjes geselecteerd. Van het blotevoetenpad in Opende tot surfen in Scheveningen. Je kunt de gids bestellen op www.jmouders.nl/webshop.