Opvoedervaringen uit de praktijk
Pleegouderblog – Frans Lomans
Ook dat nog: Koekie gaat naar dansles
06 Sep
‘Zullen we nog eens naar de kerk gaan?’ vraag ik Koekie, als we over straat wandelen.
‘Nee,’ zegt onze 9-jarige pleegzoon.
‘Geloof je niet meer in God?’ vraag ik.
‘Nee,’ zegt hij.
‘Waarom niet?’ vraag ik.
‘Als ik bid, gebeurt er niks,’ zegt hij.
Koekie’s nieuwe schooljaar begint veelbelovend
30 Aug
Tijdens het eten op dinsdagavond heeft Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, opeens een aanval van openhartige mededeelzaamheid.
‘Ik mocht vanmiddag niet mee spelen. “Jij bent ADHD,” zei een jongen uit mijn klas.’
‘O,’ zeiden mijn vrouw en ik. ‘Da’s niet erg aardig van die jongen.’
‘Hij zei ook dat ik alleen maar van groep 4 naar groep 5 was gegaan, omdat juffrouw Janneke van me afwilde.’
Hij zei het zonder zelfmedelijden, als feitelijke mededelingen.
‘Da’s ook niet aardig,’ zeiden wij. ‘Maar misschien heb jij ook wel vervelende dingen tegen hem gezegd.’
‘Nee,’ zei hij. En daarmee was dit gespreksonderwerp afgerond.
Koekie huilt wel, maar praat niet
23 Aug
We stonden dinsdag, ruim op tijd, bij het Tropenmuseum. Daar zou de bus arriveren met de kinderen die twee weken op Terschelling waren geweest. Ik had me erop voorbereid dat Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, naar buiten zou stormen en me in de armen zou vliegen. ‘Ik heb je gemist!’ zou hij zeggen met een snik in zijn stem. ‘Ik jou ook, jongen,’ zou ik met een trillende stem antwoorden. Daarna zou hij mijn vrouw bedelven onder een bombardement aan kussen.
Ja, zo zou het gaan.
Zo ging het natuurlijk niet. Gewoon, omdat met Koekie de dingen nooit gaan zoals je denkt dat ze zullen gaan.
Koekie trekt de wijde wereld in
16 Aug
Ik tel de dagen af. Of eigenlijk tel ik de nachten af. Nog drie keer wakker worden, nog drie keer ’s ochtends de lege slaapkamer van Koekie binnenlopen. Na een gezamenlijke vakantie van drie weken in Texas, zijn mijn vrouw en ik weer aan het werk gegaan en hebben we onze 9-jarige pleegzoon naar een terug-naar-de-natuur-kamp op Terschelling gestuurd. We moeten het twee weken zonder hem doen. We mogen niet op bezoek, we mogen niet bellen. Alleen brieven en kaarten zijn toegestaan. De ene brief die hij naar ons gestuurd heeft, maakten we vol verwachting open. Maar die bevatte geen enkele mededeling over hoe het was en hoe hij het vond; het was een tekening van een politieauto. Zijn weerzin tegen schrijven (en waarschijnlijk ook tegen lezen en rekenen) is niet afgenomen. Maar goed, dat probleem proberen we na zijn vakantie wel op te lossen.
Koekie huilt en neemt een besluit
06 Jul
Voor me ligt het rapport van Koekie, onze 9-jarige pleegzoon. Het is zijn eerste jaar op de Oscar Carré School in de Amsterdamse Pijp geweest. Ik herinner me nog levendig dat ik in juni 2009 iedere dag met hem naar de Bijlmer ging om hem af te leveren op de basisschool daar. Het was een andere wereld, het was een andere Koekie.
Koekie heeft ruzie met zijn boterham. En dus met ons
27 Jun
De eerste weken dat Koekie bij ons woonde was eten een wedstrijd. Nooit heb ik in mijn leven iemand zo gulzig alles naar binnen zien schrokken. Hij propte zijn mond vol zodat hij eruitzag als Dizzy Gillespie, de jazztrompettist, wanneer die lange noten blies. Lekker of smerig speelde geen rol, het ging om veel en snel. Hij was een hongerige wolf.
Mijn vrouw is wel een goede opvoeder. Het bewijs is geleverd
21 Jun
Even een rare gedachte vooraf. Stel dat mijn vrouw en ik de twee slechtste opvoeders van Nederland en omstreken waren, zou iemand daar dan achterkomen? Zouden we eigenlijk niet wat regelmatiger gecontroleerd moeten worden? Zou er niet maandelijks een gesprek moeten plaatsvinden met Koekie, onze 9-jarige pleegzoon die nu ruim een jaar bij ons is, om te kijken of het een beetje goed gaat met hem?
Koekie spreekt me toe: ‘Bla bla bla bla.’ Ik begrijp het
14 Jun
De feestweek begon goed. Op maandag vierden we dat Koekie, onze pleegzoon, precies een jaar bij ons woonde. Ik haalde hem op bij de naschoolse opvang, we gingen samen naar de fietsenmaker die zijn lekke band geplakt had, we reden langs het clubhuis van de Hells Angels, we voerden ganzen en meldden ons bij Dauphine waar mijn schoonmoeder, mijn stiefdochter, mijn vrouw, Koekie en ik het feestmaal zouden nuttigen. Ik keek tevreden de tafel rond, we waren een grappige kleine familie. Gevarieerd qua leeftijd (van 9 tot 81), gevarieerd qua kleur (van wit tot zwart), gevarieerd qua geloof (van zwaar anti tot katholiek) en gevarieerd qua politiek stemgedrag (tweemaal VVD, tweemaal GroenLinks, Koekie zou op Balkenende hebben gestemd omdat hij die een keer hard had zien fietsen, met tegenwind, op tv).
Twee Koekie-oorlogen in een week
07 Jun
Als ik deze ochtend onze 9-jarige pleegzoon naar school breng, legt zijn juf me haar plan voor. Het werk dat hij op school niet afmaakt, krijgt hij mee naar huis. Ik vind het een goed idee, want ik begrijp helemaal hoe Koekie te werk gaat. Als ze oefeningen moeten doen, staart hij rustig een uur naar buiten of drijven zijn gedachten af naar andere tijden en andere plaatsen.
Koekie en het bezoek aan zijn moeder, een hels dilemma
01 Jun
Meestal belt een broertje of een zusje van onze 9-jarige pleegzoon, altijd op mijn mobiele telefoon. Ik roep Koekie en dan praten ze even met elkaar. Daarna komt er iemand anders aan de andere kant van de lijn: Koekie’s moeder. ‘Ja mamma,’ zegt Koekie dan meestal een keer of twintig. Een paar weken geleden was ze boos op hem omdat hij niet hard genoeg geprobeerd had haar te bereiken op haar verjaardag. ‘Je hebt wel haar voicemail ingesproken!’ souffleerde mijn vrouw hem. Dat hielp niet echt.
Recente reacties