Yaëls leidsters hadden geen moederdagcadeau voor me geknutseld dit jaar. Vorig jaar nog wel. Toen kreeg ik een hart waarop een van de leidsters een gedichtje geschreven had. Iets met ‘mama, jij bent de allerliefste’. Yaël had er ook nog iets op gekrast. Op haar dagbesteding noemen ze dat krassen heel voortvarend tekenen: dan houdt een leidster haar hand vast en maakt ze samen met Yaël een kunstwerk. Ik heb hier thuis al een heel mapje vol en ik vind ze allemaal even mooi.
Soms wens ik iemand een gehandicapt kind toe. Ja, ik geef het onmiddellijk toe, dat is niet zo fraai van mij. Maar goed, elk mens heeft wel eens wat minder verheven gedachten, toch?
Ik ben niet zo ambitieus, geloof ik. Of nou ja, ik wil van alles in het leven, maar wat Yaël betreft heb ik eerlijk gezegd niet bepaald hoge doelen. Ik ben niet zo’n moeder die alles eruit wil halen wat erin zit. Ik ben niet eindeloos aan het oefenen en experimenteren en ik volg geen speciale methode. Eigenlijk doe ik maar wat, net als de meeste ouders.
Voor het eerst in bijna twee weken gaat Yaël weer met het busje naar haar dagbesteding. Ze heeft een flinke griep gehad, maar is inmiddels weer voldoende aangesterkt. Zenuwachtig staat ze voor haar fotobord te staren naar de foto van het busje en van haar klas. Op dat fotobord hangen gelamineerde foto’s met wat er gaat gebeuren en wie er zijn of langskomen. Dat geeft Yaël houvast.
‘Weet je zeker dat je het redt vandaag?’ vraagt Hanno. Hij heeft zijn jas al aan.
‘Ja, echt, ga maar naar je werk.’
‘Kom op, Yaël, nog een voetje, kom op! Je doet het héél goed! Je doet het zo goed! We zijn er bijna!’ We lopen hand in hand de trap op naar de poli kinderneurologie en ik sta Yaël weer eens als een dolle supporter aan te moedigen.
Aan één ding in mijn nieuwe leven zal ik nooit wennen: dat er zoveel kinderen sterven. Vorige week verstuurde ik nog een kaart naar een moeder die haar dochter verloren had. Het meisje was 13 jaar geworden.
Toen Yaël bijna 4 was, maakte ze de overstap van het reguliere kinderdagverblijf naar haar huidige dagbesteding. En bij die dagbesteding hoorde het busje. Voor dat busje bedankte ik toen, waarop de leidinggevende zei: ‘Ouders moeten vaak een beetje naar het busje toegroeien. Dat komt vanzelf wel, in de toekomst.’
‘Ze weten alles en ze voelen alles,’ zei de kinderpsychiater tegen Hanno over kinderen als Yaël. Ik moest even nadenken over deze uitspraak. Ik heb namelijk niet zo veel op met het new-age-achtige gedweep dat je ook wel ziet met verstandelijk gehandicapten: dat het eigenlijk betere mensen zijn dan wij, met louter mooie eigenschappen en dat ze boodschappers zijn van een hogere wereld of zo.
‘Ze valt geloof ik toch echt op donkere mannen,’ zegt Yaëls zwemjuf politiek correct tegen me. ‘Ze wilde álle donkere mannen aanraken in het zwembad.’