Written by 
Dat het spelen met billenzalf onschuldig kinderspel betreft, begrijpt iedereen. Ook de juf in Nuschka’s klas begreep dit, toch bracht ze het spel via een grapje tot een einde, zoals ik in mijn vorige blog beschreef. Waarom? Waarschijnlijk omdat ze het te ver vond gaan. Het is een onalledaagse situatie dat kinderen zich in de klas uitkleden en elkaars blote billen of geslachtsdeel bestuderen. Ik vond en vind het jammer dat lentekriebels in die zin nog steeds een beetje taboe zijn. Want waarom zouden kinderen dit soort spelletjes niet in de klas mogen spelen als het volledig onschuldig en begrijpelijk is? En in het verlengde daarvan: hoe ver mogen kinderen dan gaan in hun ‘seksuele uitspattingen’? Mag een jongetje van 4 zijn piemel laten zien aan een meisje op de wc of wordt hij dan direct geschorst op school?
Posts in category Schoolbezoek
Blote billen stinken vreselijk (deel 2): Sodom en Gomorra
Blote billen stinken vreselijk
Met mijn dochter achter in de auto rij ik op de snelweg. Er klinkt wat gerommel op de achterbank, een riempje dat los wordt geklikt, en daarna een klein handje in mijn nek. ‘Mama, vind je dit prettig?’
Ik krijg iets wat op een nekmassage moet lijken . ‘Ja,’ antwoord ik. ‘Heel prettig. Maar jij mag jezelf niet losmaken. Ga eens terug in je stoel zitten.’
Geen reactie. Maar wel kleine vingertjes die aan mijn oorlel trekken.
‘En dit? Vind je dit ook prettig?’
Ik zucht.
‘Nuschka…’ Ze lijkt oostindisch doof.
‘En wat vind je prettiger? Als ik hier aai? Of hier?’ Het handje kruipt van mijn oorlel naar mijn nek, en weer terug. ‘En wat vind je eigenlijk niet prettig?’
Het valt even stil. Ze wacht mijn antwoord in spanning af.
‘Als iemand met een stok op mijn hoofd slaat. Dat vind ik niet prettig’, antwoord ik.
‘Oh,’ klinkt het heel serieus. ‘Vind je dat niet prettig? Mmm. En wat vind je nog meer niet prettig?’
Vernedering
Op sommige scholen valt om de haverklap een waarschuwing en wordt om de haverklap gestraft. Niemand verbaast zich hierover. Het is de gewoonste zaak van de wereld. Want waarom zouden leerkrachten hun leerlingen niet mogen terechtwijzen? Een klas kan alleen goed gemanaged worden als er duidelijke afspraken zijn. Houden leerlingen zich niet aan deze afspraken, dan mag een leerkracht ze hieraan herinneren. Is een herinnering niet voldoende, dan mag een leerkracht een waarschuwing uitdelen. Werkt de waarschuwing niet, dan mag een leerkracht zijn leerlingen straffen. Desnoods ten overstaan van 29 medeleerlingen.
Leren of spelen?
Kleuters moeten op school vooral veel spelen. Leren kunnen ze hun hele leven nog. Onzin! Leren kunnen ze helemaal niet hun hele leven nog, en zeker niet op de speelse manier waarop ze dat kunnen en doen als ze jong zijn. Spelen en leren gaat hand in hand! Het spel van kinderen zit vol kansrijke momenten om er als leerkracht op in te haken. En de verplichte lesstof biedt talloze mogelijkheden om de kennis spelenderwijs op kinderen over te brengen.
Over moslims
Huilend en snotterend komt ze rond lunchtijd de personeelskamer in: een mollig, Afrikaans uitziend meisje van een jaar of 10. ‘Mohammed heeft me in mijn buik gestompt en hij heeft me met mijn hoofd tegen de muur geslagen.’ De aanwezige leerkrachten lijken niet onder de indruk van het verhaal en eten rustig door, al bladerend in hun krantje.
Zoon als prinses
Onze zoon van 5 hult zich graag in vrouwenkleding. Dit werd weer duidelijk toen Sam mij vertelde hoe hij naar het verkleedfeest op school wilde gaan: als prinses. Mijn hart smolt, maar ik dacht direct ook aan mijn man, wiens hart minder snel smelt bij dit soort mededelingen.
‘Als prinses?’ vroeg ik quasi nonchalant. ‘Waarom niet als ridder? Je hebt toch een heel mooi ridderpak gekregen van papa?’
Liever thuis of op de opvang?
Zijn kinderen na schooltijd beter af bij hun vader of moeder, of is het net zo leuk – en misschien zelfs wel leuker – op de opvang? Immers: met een beetje geluk heeft de opvang bevlogen personeel in dienst, mensen die echt tijd uittrekken voor de kinderen, die van kinderen houden en heel intensief met ze spelen.
Stad of dorp
In Amsterdam kijkt niemand er raar van op wanneer je als moeder werkt, of als je kinderen naar de opvang gaan. Maar hier, in het dorp waar ik sinds een half jaar woon, snappen ze dat niet.
Stilte
De kou zet mensen niet aan tot schrijven. Helaas. Liever zit men onder een warme deken voor de televisie of het haardvuur, of speelt men een spelletje Triviant. Wat een teleurstelling. Hoopvol en een beetje stiekem breng ik iedere dag een vluchtig bezoekje aan de website van J/M. Gewoon, om te lezen of er nog leuke nieuwtjes zijn, en natuurlijk om te kijken of er iemand gereageerd heeft op mijn blog. Of desnoods op een andere blog, als er maar gereageerd wordt. Want dan wordt het leuk. Ik voel me dan net een verliefde puber die ‘s middags na schooltijd zachtjes naar de brievenbus sluipt, schichtig om zich heen kijkend. In een snelle beweging wordt de klep geopend. Eén blik in de donkere ruimte is voldoende om vast te stellen dat er… geen post is. Niets. Een lege brievenbus.
Angstaanjagende verhalen
‘Heb je nog een verhaaltje over je werk, mama? Ah, toe, één verhaaltje, een heel kort verhaaltje, een mini-klein verhaaltje? Een piep-, piep-, piepklein verhaaltje?’ Dit is wat mijn dochter me ongeveer iedere dag vraagt als ik haar naar bed breng.
Recente reacties