Opvoedervaringen uit de praktijk
Zwaar weer – in aanraking met justitie – Ilse
Feest
22 Aug
Zoon wordt 18 en nodigt wat vrienden uit voor het eten. Als wij thuiskomen van het boodschappen doen, zitten ze al onwennig rond de tafel. Ze vallen meteen aan op het stokbrood met knoflooksaus en zoon voorziet hun van drankjes: cola, bier en wodka. Water voor Daniël.
Daniël drinkt en blowt niet meer, sinds hij een paar weken geleden na veel drank agressief werd en drie dagen vast zat. Zijn vriendin Mariëtte doet met hem mee. Daniël en Mariëtte wonen bij Daniëls vader. Die heeft een Wajong-uitkering en een handeltje in brommers. Het is het enige huis waar dit groepje vaak komt. Ze mogen er blowen, hij helpt iedereen met hun scooters en houdt op zijn manier een oogje op hen.
Beroepsperspectief
09 Jul
Na de havo wist Zoon niet wat verder te doen. Wat vond hij leuk? Niks eigenlijk, behalve zijn scooter, chillen en blowen. Maar hij wilde later wel veel geld verdienen. Qua studie leek bedrijfskunde hem acceptabel. Hij had immers vaak ideeën voor potentiële ondernemingen. Bij de bedrijven waar hij koerierde had hij altijd een mening hoe het beter kon. Bovendien had ik, zijn moeder, ook bedrijfskunde gestudeerd. Ik werk in een mooi kantoor, met leuke mensen en verdien goed. Dat leek hem ook wel wat. Tot zover de onderbouwing van zijn keuze.
Twee stappen vooruit, één terug
05 Jul
Dinsdagnacht is het dan toch weer raak. Om half drie gerommel beneden. Er staan wat scooterkappen in de gang en Zoon is weg en neemt zijn telefoon niet op. Om half vier nog meer lawaai. Zoon is aangeschoten, stoned en zit boven met vriend Allen aan de thee. Die kennen we nog van de basisschool. Sinds Allen op zijn 15e met onze auto ging joyriden durfde hij niet meer bij ons naar binnen, nu weer wel kennelijk. De jongens hebben samen een heel stel scooterkappen gekocht van een dealer, voor eigen gebruik, en de rest gaan ze verkopen. Ja, vast, bij de dealer om half vier ´s nachts… Uiteindelijk blijken ze van vriend Pascal gekocht te zijn. En ja, die zal ze wel gestolen hebben denken ze. Om half vijf wordt de hele handel weer opgehaald, wij willen geen gestolen spullen in huis.
Hard gewerkt
06 Jun
De familietherapie loopt ten einde. Gelukkig. Veel leverde dat niet op, hooguit het besef dat Zoon en wij het goed hebben samen en dat een buitenstaander daar weinig in kan betekenen.
De wachttijden in de gezondheidszorg zijn bekend. Toen de therapeut eindelijk aantrad was de ergste crisis dan ook al bezworen. De rechtszaak was achter de rug. Wij hadden afspraken met Zoon over zijn dagindeling en het belangrijkste: hij had zelf besloten zijn leven een andere wending te geven door een hbo-studie te gaan volgen.
Het eerste semester
21 May
Na zes maanden rondhangen moest Zoon aan het begin van het eerste semester over naar een normaal ritme. Zuchtend maar trouw ging hij elke dag naar school en probeerde hij bij thuiskomst de stof door te nemen. De meeste dagen verliepen redelijk, al zat hij ´s avonds vaak aan zijn tax. Voor een school vond hij het nog relatief interessant. Aan zijn gespreksstof bij het eten merkten we welke onderwerpen hem interesseerden: businessplannen, de vier p´s van marketing en de rechtsvorm van een onderneming.
Autisme op het hbo
27 Apr
Toen Zoon aankondigde te gaan studeren aan het hbo waren we blij en bezorgd. Hoe zou dat gaan? Het leek ons een grote overgang: van het speciaal onderwijs voor autistische leerlingen, met zeven in de klas, naar zo´n enorme hbo-instelling. We maakten een afspraak met de decaan en mentor van zijn nieuwe studie om over Zoons mogelijkheden op het hbo te praten. We hadden gelezen dat er speciale begeleiding was voor studenten met autisme. Zoon zat er niet op te wachten, op dat gesprek. Hij denkt dat zijn autisme een verzinsel is van ons en de GGZ-maffia, en loopt er liever niet mee te koop.
Nog een rechtszaak
09 Apr
Toen Zoon werd betrapt tijdens een inbraak zat hij drie dagen vast. Met snelrecht kwam er binnen een paar weken een rechtszaak en een uitspraak. Nu heeft hij een taakstraf achter de rug, toezicht van de reclassering en wekelijks verplichte familietherapie. Dit was echter niet de enige keer dat hij de fout inging.
Twee weken vóór de bewuste inbraak werd hij betrapt toen hij met drie flessen sterke drank onder zijn jas een club probeerde te verlaten. Hij was daar de hele avond geweest. Er was een onbemande bar waarvan de deur open bleek. Twee keer ging hij daar met twee vrienden naar binnen. Ze forceerden de koelkast en namen drank mee. Alleen Zoon werd betrapt, de andere twee verdwenen. Na een nacht in de cel en twee verhoren kon hij naar huis. Ruim drie maanden later vindt de rechtszaak plaats.
Taakstraf
12 Mar
Een taakstraf doe je niet zomaar, daar moet je eerst wat voor doen. Daarom gaan Zoon en ik naar een intakegesprek voor de taakstraf. Daarna volgt dan nog een kennismakingsgesprek. Zo ben je al snel weer een paar uur verder. Bij de Raad voor de Kinderbescherming werkt Martijn, Zoons persoonlijke taakstrafbegeleider. Martijn wil precies weten wanneer Zoon naar school gaat, werkt en afspraken heeft met de reclassering en de familietherapie. Hij informeert zelfs of hij misschien ook nog dwarsfluit. Martijn probeert het leuk en luchtig te houden maar Zoon kijkt hem stoïcijns aan en straalt uit dat hier te veel tijd wordt verspild.
Willen en moeten
11 Feb
We schuiven aan bij de Functionele Familie Therapie, in een naargeestig groot gebouw. Met Anna van de reclassering, een psychiater en de therapeut. ‘Ze hebben nogal wat mensen opgetrommeld,’ grinnikt Zoon in de gang.
Het is de eerste sessie en het is aftasten. De therapeut opent met aan ons te vragen hoe ze zal beginnen. Zoon: ‘Vertel maar wat we hier gaan doen, hoe vaak en hoe lang.’ Therapeut legt uit dat Zoon hier niet zelf in therapie is. We gaan werken aan het verbeteren van de communicatie tussen Zoon en ons. Zodat we samen regels gaan afspreken waar we ons allemaal goed bij voelen.
School: Speciaal onderwijs
04 Feb
In de derde van de middelbare school ging Zoon naar het speciaal onderwijs: havo/vwo voor kinderen met een autisme spectrumstoornis. Onbekend met het speciaal onderwijs vroegen we ons af of Zoon zich wel thuis zou voelen tussen deze leerlingen, van wie sommigen er een stuk slechter aan toe leken dan hij.
Recente reacties