Overigens vind ik het verhaal heel herkenbaar! Ik kon als puber ook tot half 1 ‘s middags in bed blijven liggen, en me daarna alsnog gebroken voelen. Vaak dacht ik zelfs: “Hoe erg moet dit niet voor mijn ouders zijn? Dat ze me er niet al lang uit hebben gesleurd zeg! Hoe moet dat als ik later zelf kinderen krijg?” om me daarna weer eens grommend om te draaien.

Maar wees gerust, het gaat allemaal weer over. En hoe ik het later zelf aanpak, dat zie ik over 14 jaar wel.

Ik vraag me wel af wat ik mag vragen, in hoeverre ik vragen mag stellen en of ze het uberhaupt waarderen als ik iets vraag over de handicap en hoe het nu werkt enzo. Ik met een gezond kind. Die niets begrijpt van de gehandicapte wereld… En daar wel heel graag veel over wil weten.

Dank je wel dat jij een inkijkje geeft.

Normaal ben ik niet zo van het reageren op blogs, maar ik weet niet hoe ik je anders kan bereiken en ik wil je toch graag vertellen hoe erg je stukjes me ontroeren. Je schrijft ontzettend goed (maar, je bent een journalist, heeft die deze bevestiging nodig?) maar vooral heb je heel veel inzicht in de processen die je beschrijft. En je maakt ze niet alleen inzichtelijk, maar ook heel invoelbaar.

Ik hoop dat je deze columns nog lang blijft schrijven, en dat ze op een goede dag gebundeld in de winkel liggen om nog meer inzicht en begrip (en leesplezier!) te geven aan nog meer lezers.

Ik herken veel in je verhaal, mijn dochter van nu 8 jaar is ook verstandelijk beperkt en een lichte vorm van autisme en epilepsie. Ze zit sinds een jaar op de zml school en dit waren de eerste 6 weken waar ik erg tegen op zag. Achteraf viel het erg mee, maar wat bij haar goed hielp was het pictobord wat ik voornamelijk in de weekenden of vakanties gebruikt. Zo ziet ze wat er de komende dag gaat gebeuren en dat gaaf haar wat rust. Alsdie rust niet kwam ging ik meestal een stuk fietsen wat ze heerlijk vind of naar het strand, struinen door de duinen of de bossen.
Ik befrijp precies je gevoel met betrekking tot een logeeradres, dat stel ik ook uit tot ik het echt niet meer ziet zitten. Gelukkig is ze sinds ze op school zit veranderd in haar gedrag en aangezien ik er allen voor staat is dat fijn zodat ik die gedachte van een adres ook uit mijn hoofd kan zetten.

Wat ik wel als tip kan geven, probeer 1 keer per week iets voor jezelf te doen, hobby, sport, daar put ik weer kracht uit.

Heel veel sterkte verder.
groetjes Tessa