Written by 
Bij mij thuis was het voorheen erg lastig om de kinderen op zondagmiddag mee te krijgen voor wandel- of fietstocht. “Blegh, ik houd niet van wandelen” of “fietsen is stom!”, riepen ze dan. Maar nu is dat voorbij. We hebben namelijk een nieuwe familie hobby: schatzoeken!
Nieuwe hobby: Op jacht naar de schat!
Ik wil gewoon haar moeder zijn
Written by 
‘Werken jullie volgens een bepaalde methode aan Yaëls ontwikkeling?’
De kinderpschychiater stelde een legitieme vraag: een beetje gehandicapt kind heeft een methode. Een methode die belooft dat het kind zich binnen zijn mogelijkheden optimaal zal ontwikkelen. Zo zijn er ouders die werken volgens de Floortime-methode, waarbij iedereen letterlijk op de vloer zit en ligt. Dan ken ik ouders die de Son Rise-methode omarmd hebben, ouders die helemaal into Feuerstein zijn, en kinderen die ‘ingetraind’ (zo heet dat echt!) worden volgens methodes met onheilspellende namen als PECS en TOTCOM.
Koekie: ‘Sla me, want ik ben dom’
Written by 
Het was een zaterdagnamiddag. Er was zo op het eerste oog niets gebeurd. Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, had gehonkbald. Hij was niet in topvorm, dat kan gebeuren. Op school was het een pestweek geweest, kan ook gebeuren. Dus om nou te zeggen dat er een goede reden voor een vulkaanuitbarsting was… nee.
Maar opeens was het zover.
‘Jij mist papa ook hè?’
Written by 
Zo, alles is weer normaal. Normaal is goed. Anders is niet goed. Anders leidt tot verwarring en prikkels.
De geliefde was vijf dagen naar Athene, voor een conferentie van zijn werk. We hadden Yaël zorgvuldig voorbereid. Uitgelegd dat papa vijf nachtjes wegging. Vijf nachtjes, net zoveel als de vingers van één hand. En na die vijf nachtjes zou papa gewoon weer terugkomen. Als papa weg was, zou Yaël alleen met mama zijn. En we zouden het heel gezellig maken samen. Na de eerste nacht hield ik vier vingers omhoog, nog maar vier nachtjes. En zo telden we af.
Koekie heeft een echt geheim
In sommige opzichten heeft Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, het best getroffen met ons. Denk ik in alle bescheidenheid. Maar, en dat weet ik tamelijk zeker, er is ook één ding dat hij dolgraag zou veranderen. En wel dat er werkelijk altijd op hem gelet wordt. Hij kan niets doen zonder dat wij het zien, voelen of horen.
Geen syndroom met een mooie naam
Het telefoongesprek met de klinisch geneticus duurde maar een paar minuten. Ze belde om te zeggen dat ook uit het laatste onderzoek niets gekomen was. Yaëls bloed zou bewaard worden. De klinische genetica is een wetenschap die met rasse schreden kennis verwerft, dus we mochten altijd terugbellen over een jaar of twee. Wie weet dat ze me dan meer kon vertellen. Maar voor dit moment was de conclusie dat er geen oorzaak gevonden kon worden voor Yaëls beperkingen.
Koekie is bang en verdrietig. Maar ook verliefd
Het was weer zo’n week dat er veel gebeurde in het leven van Koekie, onze 9-jarige pleegzoon. Sommige gebeurtenissen hebben niets te maken met zijn situatie als pleegkind, andere wel.
Zo kwam een gedeelte van zijn klas in opstand tegen de behandeling die hij kreeg. Hij mocht meer, vonden enkele van zijn meer mondige klasgenoten. Er werd klassikaal over gesproken en Koekie deed zelf ook een duit in het zakje: hij was een pleegkind, hij had veel meegemaakt, had op verschillende scholen gezeten, had concentratieproblemen. Het werd uitgepraat, zo leek het.
Niet eten
Written by 
Alle meisjes om me heen beginnen en stoppen aan de lopende band met diëten. De dunste stokjes uit de klas klagen dat ze een te dikke kont hebben, dat ze meer aan sport zouden moeten doen – wat overigens ook zo is: de meesten sporten namelijk helemaal nooit – dat ze gisteravond weer veel te veel hebben gegeten en dat ze van plan zijn om elke avond driehonderd sit-ups te gaan doen. Lichaam en gewicht zijn een veel voorkomend gespreksonderwerp onder tienermeisjes. En dat kan ik, omdat ik zelf een meisje ben, niet negeren.
Geluk & School
Written by 
Het artikel over kindergeluk dat we in het nieuwe nummer (nu in de winkel) brengen, bevat een op het eerste gezicht geruststellende boodschap: geluk valt te leren. Het komt je niet aanwaaien, je hoeft er niet voor in de juiste wieg geboren te zijn. Nee, je kunt het leren om jezelf gelukkig te maken.
‘Yaël heeft hier al een paar keer gepoept!’
Toen ik een aantal jaren geleden kennismaakte met de gehandicaptenzorg, was ik verbaasd over deze nieuwe wereld die ik betrad: een lieve, zachtmoedige wereld. Ik werkte toen nog bij een zakenblad, waarin geld- en statusbeluste types figureerden. Sowieso is het een wat cynisch volkje, het journaille.
Mensen die ervoor kiezen begeleidster te worden in een dagcentrum voor verstandelijk gehandicapten, hebben niet voor status gekozen en al helemaal niet voor geld.
Recente reacties