J/M voor Ouders Blog
Opvoedervaringen uit de praktijk
Hoelang houden we dit nog vol?
19 Aug
Het ging zo goed, de vakantie. Vorige keer schreef ik er nog een juichend blog over. Dat Yaël zo rustig bleef, niet van slag was en leek te begrijpen dat de drie weken durende vakantie van haar kinderdagcentrum slechts een tijdelijk ongemak was.
Maar blijkbaar is een week de maximale tijdsspanne die Yaël kan overzien. In de tweede week sloeg de grote ontreddering toe. Compleet met urenlang gillen ‘s nachts, grote onrust, bijten en knijpen. Het anders-monster heeft zich in haar hoofd vastgehecht. Het anders-monster is de grote vijand van elk autistisch kind.
Koekie trekt de wijde wereld in
16 Aug
Ik tel de dagen af. Of eigenlijk tel ik de nachten af. Nog drie keer wakker worden, nog drie keer ’s ochtends de lege slaapkamer van Koekie binnenlopen. Na een gezamenlijke vakantie van drie weken in Texas, zijn mijn vrouw en ik weer aan het werk gegaan en hebben we onze 9-jarige pleegzoon naar een terug-naar-de-natuur-kamp op Terschelling gestuurd. We moeten het twee weken zonder hem doen. We mogen niet op bezoek, we mogen niet bellen. Alleen brieven en kaarten zijn toegestaan. De ene brief die hij naar ons gestuurd heeft, maakten we vol verwachting open. Maar die bevatte geen enkele mededeling over hoe het was en hoe hij het vond; het was een tekening van een politieauto. Zijn weerzin tegen schrijven (en waarschijnlijk ook tegen lezen en rekenen) is niet afgenomen. Maar goed, dat probleem proberen we na zijn vakantie wel op te lossen.
Schooltje spelen
11 Aug
De lange vakantiedagen zijn een testcase voor ouders. Want ook wij zijn uit ons ritme, zonder school en zonder opvang. Toch beschouw ik deze dagen als een uitdaging. Je kinderen zijn immers maar één keer jong en de periodes die je van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat met ze doorbrengt zeldzaam.
‘Vakantie is ook een beetje leuk’
06 Aug
Als er iets belangrijk is in het leven van Yaël, is het wel het beperken van prikkels. Overprikkeld zijn is de rode draad in haar leven. Zelfs op een normale, rustige, niets-aan-de-hand dag is Yaël een goed deel van de tijd overprikkeld. Dan trekt ze zich terug in haar eigen wereld, bijt ze op alles wat er in de buurt is en is ze gespannen en druk. Te veel prikkels leiden er bovendien toe dat ze slecht slaapt en ‘s nachts urenlang aan het spoken is.
‘Ik heb gewoon me ding gedaan’
04 Aug
Aan één aspect van de zorg voor een gehandicapt kind zal ik nooit wennen: de afhankelijkheid. De afhankelijkheid van steeds veranderende regels, van de instanties die die regels uitvoeren en van de mensen die bij die instanties werken. Om een indruk te geven van de regelballast: denk aan een flink uit de hand gelopen UPC-incident, kaliber ‘ik moet hier eigenlijk een paar weken vrij voor nemen’, maar dan permanent, jaar in jaar uit.
Begrijp me goed, ik vind dat er in Nederland heel veel mogelijk is voor gehandicapte kinderen, mits je de wegen kent en de assertiviteit en intelligentie hebt om het allemaal voor elkaar te boksen. Zo heb ik zelf ooit heus tussen universiteitsmuren vertoefd, maar moet ik me echt inspannen om alle regels voor bijvoorbeeld het persoonsgebonden budget te snappen.
‘Bijt-ie?’
27 Jul
‘”Hoe ver ben je met je acceptatieproces?” Ze vroeg het echt.’
‘Wat heb je gezegd?’
Vriendin K draait met haar ogen, neemt nog een slok wijn en zegt: ‘Nou: “Nog twee weken en dan ben ik er wel denk ik!”’
We zijn uit eten en bespreken het onuitputtelijke onderwerp ‘de reacties van de omgeving’.
Werken bij AH
26 Jul
Omdat ik in minder dan zes maanden tijd van een vrij te besteden vermogen van 500 euro naar een iets lutteler bedrag van 50 cent ben gegaan – oorzaak: zeer veel bezoekjes aan het winkelcentrum en kaartjes voor concerten – lijkt het me een goed idee om een baantje te zoeken.
Omdat ik nog maar 15 ben, zijn de keuzemogelijkheden voor werk zeer beperkt. Het minimumloon voor een 15-jarige is 3,04 euro. Ik besluit te gaan werken voor hetzelfde bedrijf als veel van mijn leeftijdsgenoten: de Albert Heijn. In dezelfde als twee vriendinnen van me, dat is wel zo gezellig.
Ik ben zo blij als ze iets doet wat niet mag
22 Jul
‘Aaaah, aaah, aaah’ klinkt het al een halfuur uit Yaëls slaapkamer. Yaël slaapt nog niet, zoals gewoonlijk. Het duurt vaak uren voor ze in slaap valt, hoe moe ze ook is als we haar in bed leggen. Toch maar even kijken of ze niet gepoept heeft.
Ze ligt opgekruld in een hoekje van haar hekkenbed en komt niet overeind als ik om de hoek kijk. Wat ligt ze daar raar. Ik maak het hek open en zie dat ze met een elleboogje klem zit tussen de spijlen. Ze kijkt me aaah-aaah’end aan, met een rood aangelopen gezicht. Met wat wrikken weet ik haar te bevrijden. ‘Zat je vast, kleine beer, kon je niet loskomen?’ zeg ik. ‘Zat je vast met je armpje? Niet meer doen hè, lieverd, je armpje door de spijlen steken.’ Lachend kruipt ze in haar slaapzak naar me toe. Dan kijkt ze me uitdagend aan, kruipt weer naar het hoekje en steekt, me ondeugend aankijkend, haar armpje weer tussen de spijlen door. Ik moet onwillekeurig lachen om haar gedrag.
Ouderbetrokkenheid
19 Jul
Leerkrachten houden van betrokken ouders. Althans, dat denken de meeste ouders. Maar de meeste leerkrachten houden ouders liever op afstand. Ouderbetrokkenheid staat gelijk aan opdringerigheid, geklaag, wantrouwen en bemoeienis. Vooral de zogenaamde witte scholen, met veel hoogopgeleide ouders, hebben te kampen met de bemoeizuchtige ouder: de ouder die het liefst zelf voor de klas zou willen staan, die altijd kritisch is over de inhoud. Na schooltijd glipt deze ouder altijd nog de klas in om het ‘nog heel even’ over zijn of haar kind te hebben, of weet hij het 10-minutengesprek weer eens op te rekken tot het drievoudige.
Geromantiseerd beeld
15 Jul
Mijn beeld van normale gezinnen is, hoe zal ik het zeggen, wat geromantiseerd. Dat komt deels door wat ik zelf allemaal verzonnen heb: in mijn hoofd zit een database vol mooie plaatjes van moeders die met hun dochters gaan winkelen, allerlei intieme moeder-dochterdingen bespreken en gezinnen die samen eten, aan een lange tafel in de tuin. Opgewekte, onbezorgde taferelen. Tijdschriftplaatjes. Maar het komt ook een beetje door de blije verdedigingslinie die veel normale gezinnen in mijn omgeving optrekken: bij ons gaat het allemaal fantástisch. Een mechanisme dat ongetwijfeld bedoeld is om de moed erin te houden, maar mij toch behoorlijk onzeker maakt.
Recente reacties