Voor Nederlands kregen we vorige week de opdracht om een column te schrijven. Eindelijk iets waar ik wat mee kon: columns hebben niet dezelfde naziregels als een wiskundige formule en laten dus ruimte voor creativiteit.
Hoe langer ik erover nadacht, hoe heerlijker ik deze schrijfopdracht begon te vinden; het onderwerp was naar vrije keus, er waren praktisch geen richtlijnen en de leraar zou de columns beoordelen op originaliteit, spelling en stijl.
We doen het niet.
Vorige week schreef ik dat Yaëls EEG er niet goed uitzag: Yaël heeft, net als een paar jaar terug, weer bijna voortdurend epileptische piekgolven in haar hoofdje. De medicijnen werken niet meer. Haar neurologe had op de laatste afspraak voorgesteld Yaël drie maanden lang een stevige kuur prednison te geven. Misschien zou het met deze drastische behandeling lukken de epilepsie eronder te krijgen. Maar, zo benadrukte ze, de bijwerkingen konden fors zijn. We moesten er niet te licht over denken. Aan ons, Yaëls ouders, de keuze.
Het lijkt een eeuwigheid geleden. Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, was net bij ons en ik zei of deed iets wat hem niet aanstond. ‘Dat zeg ik tegen pleegzorg,’ zei hij. Het was een dreigement. Ik weet niet meer hoe ik reageerde. Ik weet ook niet of ik het tegen mijn vrouw gezegd heb. Ik weet wel dat het me in verwarring bracht. Uiteindelijk analyseerde ik het op zo’n manier dat het in ieder geval geen pijn deed. We hadden gewoon te maken met een veteraan in de pleegzorg, iemand die wist dat hij en wij aan jeugd- en pleegzorg waren overgeleverd. Het was ook het dreigement van een toen net 8-jarig jongetje dat geen enkel vertrouwen had in onze goede bedoelingen en die verder alleen maar kon hopen op een fatsoenlijke behandeling.
Bij ons thuis heeft de Zelda-koorts weer toegeslagen. Nintendo is al een paar jaar bezig om een nieuwe Zelda voor de Wii te ontwikkelen en het lijkt erop dat deze binnenkort echt te verkrijgen is. Vorig jaar is aangekondigd dat deze (echt) zal verschijnen in het begin van 2011. Nintendo staat erom bekend met dit soort grote titels redelijk vaag over de precieze datum te blijven tot het spel klaar is. Je kunt het spel al in verschillende (online) winkels bestellen. De ene winkel zegt het spel 15 februari te kunnen leveren, de andere 15 maart en weer andere houden een grotere slag om de arm en geven 1 juni aan. Al dat gespeculeer leidde hier tot vernieuwde Zelda-koorts.
Opschepperigheid is de onaantrekkelijkste eigenschap die een jongen kan bezitten. Jongens worden door mij überhaupt niet geacht om langer dan dertig seconden aan één stuk door te praten, en al helemaal niet als zij zelf het gespreksonderwerp menen te moeten zijn.
Opscheppen is niks. Het zijn woorden. Het is lucht. Iemand die veel opschept, bewijst niks over zichzelf, behalve dat hij goed is in opscheppen.
Goed omgaan met kritiek is niet iedereen gegeven. Sterker nog, de meeste mensen moeten drie keer slikken als ze te horen krijgen dat hun prestaties nog te wensen overlaten. Of dat hun boodschap of manier van handelen niet goed ontvangen is. Anderen schieten in de verdediging of zeggen helemaal niets als het moment daar is. Ze verstijven, trekken wit weg, schudden alleen hun hoofd. Kritiek ontvangen is nooit leuk, kritiek leveren nog minder.
Slecht nieuws: Yaëls EEG zag er niet goed uit. Bijna voortdurend epileptische piekgolven – die van buiten niet zichtbaar zijn, maar wel op het EEG en die haar ontwikkeling negatief beïnvloeden. Dit hadden we totaal niet verwacht, omdat het verder eigenlijk heel goed met haar gaat.
Onze 9-jarige pleegzoon bezoekt regelmatig een psycholoog. Dat bevalt hem wel. Hij heeft ook zelf geformuleerd waarom het goed is voor hem dat hij dat doet. ‘Omdat mijn hoofd te vol zit,’ zegt hij.
Er is een tijd geweest dat ik dacht dat het allemaal wel goed zou komen met Yaël. Toen ze twee was werd vastgesteld dat ze epilepsie had. De epilepsie kreeg ook een naam: Landau-Kleffnersyndroom. Ik had al snel uitgegoogeld dat dit epilepsiesyndroom volkomen normale kinderen deed veranderen in autistische zombies. Ha, het beestje had dus een naam en met medicijnen zou Yaël er snel bovenop zijn.
Geen mannen in de kinderopvang! De Amsterdamse ontuchtzaak veroorzaakte een ongekende golf van emotionele mannenhaat. Nette romanschrijvers en andere opinie makers pleiten opeens voor een verbanning van alle mannen uit de kinderzorg. ‘Ik weet niet of ik het nog wel leuk vind,’ vertrouwde een mannelijke medewerker van een crèche mij dan ook toe. ‘Ik word voortdurend wantrouwend bekeken, ben zelfs uitgescholden.’
Written by 
Written by 
Written by 
Written by 
Written by 
Written by 
Written by
Recente reacties