Yaël was gespannen deze donderdagochtend, want Sinterklaas zou op haar kinderdagcentrum komen. Ja, sorry hoor, dat ik nu weer over die goedheiligman schrijf. Ik ben er gewoon nogal vol van dat ze er dit jaar voor het eerst iets van meekrijgt.
Uitvoerig bestudeerde ze zijn baard
Koekie’s relatie met zijn moeder
Voorlezen is een hobby van me. Omdat Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, er erg van houdt om voorgelezen te worden, omdat ik een goed kinderboek wel kan waarderen én omdat het me de kans geeft hem te laten praten over zijn gevoelens en over zaken die zich in zijn verleden hebben afgespeeld.
Slaaf
Kinderen kunnen genadeloos confronterend zijn. Zo vertelde mijn collega hoe haar dochter laatst tegen haar zei: ‘Jij zegt de hele tijd: “Hup, hup, hup, schiet eens op.” Waarom zeg je dat eigenlijk altijd?’
Yaël gelooft in Sinterklaas
Vorig jaar schreef ik op deze plaats nog dat Yaël Sinterklaas niet kende, maar Sinterklaas Yaël wel. Het leuke van deze wekelijkse blogs voor mij is dat ze me scherper doen zien hoe Yaël door de tijd heen verandert. Al die momentopnames, waarvan anders alleen een vage impressie zou zijn blijven hangen – ik kan ze gewoon teruglezen.
Koekie’s optreden gaat de mist in
We zaten er die vrijdagmiddag helemaal klaar voor, in de met leerlingen en ouders volgepakte gymzaal van de Paulus School. Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, stond als eerste op het programma. Zijn pianospel was inmiddels goed genoeg om dat aan te kunnen. Jazz Around The Clock en Cowboy Blues Waltz waren de twee liedjes die er de voorafgaande dagen thuis tamelijk vlekkeloos uitrolden. Dus dat zat wel snor, dachten wij.
Spoedcursus
Ik zie het nu nog bij vriendinnen van mij die geen kinderen hebben: dat ze niet kunnen inschatten wat kinderen kunnen, willen en snappen. En dan schrik ik even, want zo was ik ook. Ik had geen flauw benul.
Decemberstress
Tot vreugde van mijn dochter hebben we in onze familie weer een gelovige. Neefje Sam (2) gelooft in Sinterklaas en dus stoppen we met surprises en gedichten. Dit keer geen geknutsel en geplak, geen moeizame zinnen die eindigen op ‘Sint’ en ‘begint’, ‘denken’ en ‘schenken’. Nee, het wordt weer gewoon gebonk op de voordeur, een grote zak cadeautjes en een gehandschoende hand die
pepernoten naar binnen gooit.
‘Mama, ik weet niet meer waar de keuken is’
Het programma van het congres is veelbelovend. EpilepsiePlus, de ‘afdeling’ van de Epilepsie Vereniging Nederland voor kinderen met epilepsie en een ontwikkelingsachterstand, heeft een aantal bekende dokters uitgenodigd om te spreken over de ziektebeelden van onze kinderen. En inderdaad, de lezingen zijn razend interessant. We komen nog meer te weten over epilepsie en gedrag, oorzaken, genetische achtergronden en nieuwe behandelingsmogelijkheden.
Mag de juf Koekie een tik geven?
In Nieuwegein werd de adjunct-directeur van een school afgevoerd en belandde hij in de cel omdat hij een 13-jarige jongen te hardhandig uit de klas verwijderd zou hebben. De politie nam de aanklacht van de (stief/pleeg)vader van de betreffende jongen dermate serieus dat de leerkracht de behandeling van een vuurgevaarlijke crimineel kreeg.
De prinses wil douchen. NU!
‘Ontwikkelt Yaël zich wel?’ vragen mensen mij regelmatig. ‘Jaha,’ antwoord ik dan altijd gretig. Om er daarna meteen aan toe te voegen: ‘Ontwikkeling is misschien een groot woord, maar er gebeurt wel steeds iets. Ze staat niet stil.’